R/L communicatieatelier

Goede doelen die raken (en dat gebeurt helaas te weinig).

2011-03-21T11:24:00.000+01:00

Goede doelen hebben niet persé mijn sympathie. Ik vind hun motieven niet zondermeer verheven. Dus mij krijg je niet aan een lidmaatschapje, of een donatie, tenzij je me raakt, overtuigt of verrast. De eerlijkheid gebied te zeggen dat dat hoogst zelden gebeurt. Zal met de leeftijd te maken hebben. De verontwaardiging over mensenrechten en dierenleed die jong Nederland op hol laat slaan op Facebook, of Hyves is mij vreemd. Echt verzengende catastrofes uitgezonderd. Toch waren er weer een paar mooie online uitingen die mij wel raakte, aan het denken zetten, of zomaar amuseerde. We noemen twee maal Cordaid, twee maal de Rijksoverheid en het tit shirt. Je leest het goed.

Cordaid. streetviewsoedan.nl
Kijk. Dit is nu een mooi id. Streetview is populair, iedereen kijkt bij iedereen in de straat, gaat terug naar zijn geboortedorp, of een vakantieplek van even geleden. Mensen zijn nieuwsgierig. Dus toen ze de mogelijk kregen om in Soedan te streetviewen deden ze dat massaal. Je navigeert door een dorp en na een paar klikken kom je terecht bij een vrouw die haar verschrikkelijke verhaal vertelt. Of ik maar even wilde doneren. Vooruit, omdat jullie het zo elegant vragen.

Cordaid. Geefbanner.

Geven ok, maar wat krijg ik ervoor terug? Meestal bar weinig. Helaas zijn de meesten van ons niet altruïstisch. We verwachten minimaal een goed gevoel te krijgen na het stellen van een goede daad. Dat heeft Cordaid goed begrepen. Je sleept met je muis een bakje rijst naar het kindje. Dan verschijnt de heading ‘Zo gemakkelijk is het bijna, met 1 sms geef je voedsel in Zuid-Soedan.’ Als je dan die sms stuurt, verandert er iets in de banner. ‘Bedankt voor je gift we komen direct in actie’. En het jongetje krijgt echt rijst. Heel fijn allemaal, want ik word direct beloond voor mijn gift.

Pink Ribbon. Tit Shirt.
Goed id met een fikse drempel (15 euro) en een bereik van niks. Het tit shirt is een t-shirt met een Augmented Reality-tag, waarmee mannen voor de webcam kunnen ervaren hoe het is om echte vrouwenborsten te hebben. Na enkele seconden ‘speeltijd’, verandert er ineens één borst in een groot litteken en komt een confronterende boodschap in beeld. Wel jammer dat zo'n t-shirt 15 euro kost.

Rijksoverheid/ Ministerie van Justitie, interactief billboard.

Geen online uiting, maar wel interactief. Passanten op een plein worden gefilmd en zien zichzelf live op een groot video billboard. Aan het live beeld is een tweede film toegevoegd die eerder is opgenomen. Op die manier maken de passanten deel uit van een nogal ongewenste situatie: er arriveert een ambulance en een groepje jongeren begint de ambulancebroeders agressief lastig te vallen. De live gefilmde omstanders zien zich zelf niets doen. Ja, dat kan natuurlijk niet en dus lezen zij: 'Grijp in bij agressie tegen mensen met een publieke taak.' Een goed id dat wellicht geen hoog primair bereik heeft, maar vast en zeker rondzingt op social media en in de pers.

Rijksoverheid/ Ministerie van Justitie. Interactieve banner tegen agressie.

Beetje standaard oplossing die je vaak voorbij ziet komen: de afloop van de film/het verhaal heb je zelf in de hand. Maar hier wel heel relevant toegepast. En mooi gemaakt. We zien een setje jongeren op oudejaarsavond door het lint gaan. De vraag is, wat doe jij? Je mag kiezen: niks doen, bellen, omstanders waarschuwen, foto's maken. Iedere keuze levert een andere film op. Je klikt natuurlijk op alle mogelijkheden, met als resultaat dat je weer helemaal op de hoogte bent van de drie door de overheid gewenste reacties.

Dit was deel twee van het meest vermeldenswaardige on line werk tussen de ADCN inzendingen. Er volgt meer.

Ook voor on line uitingen geldt, zonder een goed id is het rijstebrij.

2011-03-11T12:04:00.003+01:00

Ook voor on line communicatie geldt, zonder een goed id is het rijstebrij. Toch pruttelen veel mooi gemaakte sites, games en activaties ideeloos aan je voorbij. Bij mij werkt dat niet. Ik haak af. N=1? En dan nog iets. Hoe spectaculair ook, bij sommige uitingen is de relatie tussen het merk/product en de uiting wel heel ver te zoeken. De techniek is leidend en krijgt een merksaus. Zoiets als: deze geweldige app wordt u aangeboden door (plaats hier uw logo). Een tikje onvolwassen nog.

Hier een paar goede voorbeelden van een sterk idee.

Voor de landmacht.

In de sourcecode van de site werkenbijdelandmacht.nl staat een bericht dat techneuten uitnodigt om toch maar vooral te solliciteren. Want de landmacht zoekt technici. Lekker simpel en strak id. Gebaseerd op het ware inzicht dat techneuten nu eenmaal altijd even in de sourcecode kijken.

Voor Stivoro.
Blackmail yourself. Je gaat stoppen met roken. En om jezelf een extra duwtje in de rug te geven, geef een betrouwbare operator een uiterst compromitterende foto van jezelf. Hij of zij krijgt de opdracht om die foto worldwide te verspreiden op het moment dat jij met een sigaret wordt gespot. Auw. Strak id waarbij perfect gebruik gemaakt wordt van social media. En als de foto maar erg genoeg is, werkt het vast en zeker.

Voor Philips.
Idee: test de Wake Up Light van Philips onder de zwaarste omstandigheden: in Longyearbyen, dicht bij de Noordpool, waar de inwoners meer dan 4 maanden de zon niet zien. Philips gaat all out. Maar de essentie staat als een huis. Na zes weken voelen de Longyearbyers zich 's ochtends stukken beter. Hier houdt een strak id een zee aan uitingen stevig bij elkaar.

Dit was deel een. Binnenkort meer.

Geen geweldige film, wel een goede poging om je als bureau te positioneren.

2011-03-07T17:08:00.003+01:00

Social media is niet alles, om nog maar te zwijgen van de 'experts'

2011-02-18T09:56:00.000+01:00

Facebook zal uit eenvallen in een groot aantal kleinere dedicated vriendensites, als ik uit ga van mijn eigen behoeften. Dus, ook weer n=1, koop geen aandelen van die club. En wat marketing betreft, show me the results voor producten als toiletpapier, wasmiddel, verzekeringen, pindakaas, vuilnisemmerzakken, Aardappel Anders... En vergelijk deze resultaten nu eens met doodnormale gedwongen confrontatie. Dat zou nu eens leuk zijn in Marketingtribune of Adformatie. En wat de die hard "Experts" betreft, ze doen me een beetje denken aan mijzelf (toen nog met lang haar) in mijn eindeloze pogingen mijn ouders duidelijk te maken dat free jazz te gek is. Voor mij ja, voor hen niet! Of mijn gespierde sportvrienden die zeggen dat sport te gek is, voor hen ja, voor mij niet! Die "experts" ontberen overstijgend denken. Heel vermoeiend en nauwelijks constructief.
Vers in Marketingtribune een leuk stukje van Dennis hoogervorst

Scoren op Social Media is heel makkelijk.

2011-02-03T13:42:00.001+01:00

Marketeers zijn teleurgesteld over de resultaten die ze boeken op social media. De meetbaarheid is een probleem. En wát je kunt meten, valt bar tegen in verhouding tot de investering die je doet. Dat is natuurlijk vervelend. Zeker als je bedenkt dat adverteerders hadden gehoopt direct in te kunnen pluggen in de heats en ginds van argeloze consumenten. Waar was het hopen op? Dat Facebookers en Hyvers en masse geheel vrijwillig ambassadeur werden van hun merken. En, blijkens succesvolle Amerikaanse cases, lukt dat soms ook wel. Nike is hot, de Walmart mokken-met-je-profielfoto-actie scoorde goed en er zijn nog veel meer aardige cases te vinden in de blogosphere. De best scorende actie op Facebook van de afgelopen weken was evenwel behoorlijk illegaal. Maar wel ongelofelijk slim. En leerzaam.

Vrienden plaatsten het volgende bericht op je prikbord:

Robert schreef:
I just saw who STALKS me here on Facebook! You can see who creeps around your profile too! http://www.facebook.com/l/22df7;www.coolredirect.com/stalker.

Enfin, je klikt op de link, want wie wil er nu niet weten wie er in je geïnteresseerd is. Je krijgt een mooi schermpje dat heel erg Facebook oogt met de vraag of de applicatie toegang mag krijgen tot al je Facebookgegevens. Even denk je, daar gaat mijn privacy, maar de nieuwsgierigheid overwint: Wie vindt mij interessant? >KLIK!

Achteraf blijkt het een ordinaire gegevensdiefstal te zijn, waarbij ook al je vrienden uitgenodigd worden om erachter te komen wie ongezien hun Facebookpagina bekijkt. Ik heb ongeveer 15 van die verzoeken gekregen. En op de eerste heb ik geklikt (bedankt Stephan Gonnissen ;-)).

Binnen korte tijd was heel Facebook geïnfecteerd.

Waarom is deze actie succesvol? Omdat hij gebruik maakt van de twee drijvende krachten achter het succes van Social Media: narcisme en exhibitionisme. De zuigende urgentie om toch maar vooral iemand te zijn en dat aan heel de wereld te tonen. Aanwezigheid op social media is een middel om het merk IK te laden. Facebookers zijn voortdurend bezig met dat proces. Kijk mij een leuk foto geupload hebben, kijk mij slimme dingen zeggen, kijk mij aardig zijn, kijk mij een leuke vakantie hebben gehad, kijk mij verschrikkelijk duurzaam bezig zijn, kijk mij veel vrienden hebben, kijk mij een mooie profiefoto hebben, en weer een andere, en weer een andere. Precies, zo kun je nog wel een tijdje door gaan. Narcisme en exhibitionisme dus.

Dus als je iets met social media wilt, vergeet dan de nerdspeak van je tech-savvy adviseurs. Gebruik je boerenverstand en stel jezelf de vraag: wat draagt deze uiting bij aan het merk IK van de communicatiedoelgroep? Wordt hun imago er beter van als ze je product endorsen, als meedoen aan dat spelletje? Worden ze gezien als brengers van goed nieuws? Krijgen ze de lachers op hun hand? Etc. Ja, doen. Nee, laten.

En als je echt wilt weten wie er onopgemerkt naar je facebookpagina kijkt, klik dan hier.

Gut feeling bestaat niet. En dat is maar goed ook.

2011-01-04T13:47:00.005+01:00

Gut feeling. Nogal wat reclamecreatieven beroepen zich erop. Wat is het? Intuïtie? Een aangeboren eigenschap? Het is, wat in onderwijskringen wel eens 'onbewust bekwaam' wordt genoemd. Je hebt er geen idee van hoe het zo gekomen is, maar je weet gewoon wat goed is en wat volkomen verkeerd. En je hebt negen van de tien keer gelijk.

Reclamecreatieven verdienen er hun geld mee, veel geld. En ze zijn het dubbel en dwars waard, totdat op een zeker moment de gut wel van alles voelt, maar het scoringspercentage begint af te nemen. Heel langzaam raak je out of tune met de maatschappij, de consumenten en de manier waarop die met elkaar communiceren.

En zonder het te weten, weet je 'het' op en dag niet meer. Je bent 'onbewust onbekwaam'. Je gaat freelancen, belandt in de B-categorie, zakt af naar de provincie, wordt zuur, debiteert oude waarheden alsof ze in steen gebikt staan, kortom, tijd voor een ander vak. Maar dat doe je niet. Je komt keurig ingedronken op de vernissage van het ADCN Jaarboek. Je slaat eens op wat schouders van oude bekenden die net als jij de weg kwijt zijn. Doet stoer over vroeger. En wankelt naar huis. Weg gut feeling! Hallo kut gevoel.

Je bent de enige niet. Het gebeurt de besten. Daarom zit Ilja Gort in de wijn, schrijft Kramp thrillers, beraadt Ubachs zich op zijn toekomst en werkt Koopal aan een film. Dat kan, je kunt iets anders gaan doen. En misschien is dat maar het beste. Maar zou je niet weer terug in het spoor kunnen komen? Waarom niet? Gut feeling is geen deus ex machina, het is geen godgegeven wonder. Het is niets meer en niets minder dan het resultaat van jarenlang sponzen, het diploma van de universiteit van het leven. De optelsom van je opvoeding, je al dan niet afgemaakte opleidingen en alle communicatieskills die daar bij horen. Je hebt een dijk van een opleiding gehad. Het voelde alleen niet zo.

Nu is het de vraag of je de hartenklop van de tijd kunt bijhouden. Geen idee. Maar wil je een serieuze kans maken, dan moet je daar net zo'n intensieve opleiding tegenaan gooien als toen, voor je lamp na lamp won. Een cursusje hier en een lezinkje daar helpt je niet verder. Het geeft je hoogstens het pijnlijke besef dat je inderdaad de weg kwijt bent ('bewust onbekwaam' heet dat).

Neen. Hier is totale overgave nodig. De overgave die je bezat in de eerste twintig jaar van je leven. Dus sponzen, lezen, voelen, kijken, praten, zoeken en verwonderen. Dat gaat helaas niet meer onbewust en in de flow van je leven. Het vergt energie en vasthoudendheid. Eerst heb je er nog een spiekbriefje bij nodig ('bewust bekwaam'). Maar het resultaat zou zo maar eens kunnen zijn dat je weer net als vroeger weet wat goed is en wat volkomen verkeerd.

't zijn weer tijden om je te abonneren op Vrij Nederland.

2010-10-13T22:28:00.005+02:00

Geplaatst in NRC op 14 oktober 2010, de dag van de beëdiging Rutte/Verhagen. Vrij Nederland positioneert zichzelf als hét progressieve opinieblad met een lange staat van dienst zoals alleen Vrij Nederland dat kan doen. De advertentie uit 1977 is overigens van Geert Franssen.

De reclamebranche is véél te transparant.

2010-10-03T13:39:00.004+02:00

Transparantie. Als er één ding is waar het reclamevak te veel van heeft, dan is het wel transparantie. Transparantie is niet modern. Het is dom. Het is je goocheltruc verklappen om volle zalen te trekken. De roep om transparantie is begrijpelijk. Al te veel mist ruikt naar fraude. Toch zijn het de adviseurs waar ondoorzichtigheid hoogtij viert die doorgaans leuke bedrijfsresultaten boeken. Twee voorbeelden.

De advocatuur. Volkomen ondoorzichtige business. Afgaande op de uurtarieven op je rekening lijkt het of louter toppers aan jouw onverkwikkelijke zaakje hebben gewerkt. Maar is dat zo? Wordt niet 93 procent van het werk gedaan door piepjonge overijverige high potentials? En is die briljante research niet in werkelijkheid een copy-paste-dingetje? Niet achter te komen. Een lucratieve business dus.

De bancaire business. Ondanks de kredietcrisis zien consumenten hier nog steeds geen hand voor ogen. Of het nu de bank is met ideeën, de bank die vraagt hoeveel bank je nodig hebt, of de bank anno nu, allemaal bedienen ze zich van producten die voor een leek nauwelijks te bevatten zijn. Met andere woorden: kassa! Het gaat nu even wat minder, maar geloof me, dat zal van tijdelijke aard blijken.

Men spreekt er schande van, maar een gebrek aan transparantie is juist een zegen. Sterker nog: het grijze gebied waar onduidelijkheid heerst is een voorwaarde om gezond zaken te kunnen doen. Voor ons vak zou het betekenen dat je klanten tot in het oneindige kunt servicen zonder voor elk uurtje een factuurtje te sturen. Dat je verloren of slecht betaalde pitches kunt terugverdienen. Dat je de ruimte krijgt om talent op te leiden. En dat je een mate van onafhankelijkheid bewaard die noodzakelijk is om als adviseur serieus genomen te worden.

Net als advocaten en bankiers hadden ook reclamemakers heerlijke rookgordijnen. De 15 procent mediacommissie bijvoorbeeld, met kruiwagens kwam het binnen. Lithografie, een goudmijn was het. Commercials, fantastische verdienvehikels. Drukwerk, van hetzelfde laken en pak. Toen resideerden reclamebureaus en advocatenkantoren schouder aan schouder in Oud-Zuid.

Das war einmal. Maar er gloort hoop. Internet heeft namelijk voor veel onduidelijkheid gezorgd. Interactie is moeilijk, niemand snapt het wezenlijk. Social media, apps, HTML5, Flash, Google algoritmen, Java, zoekmachineoptimalisatie, iPad, Android, multi-sites… Het ziet ernaar uit dat er weer wat financiële vaagheid kruipt tussen de vraag van de klant en antwoord van het bureau. Voor gezonde bedrijfsresultaten en goed, oorspronkelijk werk is dat hard nodig.

Geschreven als column voor adformatie.nl

Qua Vrij Nederland worstelen adverteerders met een hardnekkige kennisachterstand.

2010-09-13T17:09:00.003+02:00

Het gaat goed met Vrij Nederland. Je merkt het op de redactieburelen, je merkt het op de afdeling marketing, je ziet het aan de HOI cijfers, maar adverteerders worstelen nog met een kennisachterstand. Tijd voor actie. Samen met Raymond van Kasterop en Viola Rudelsheim van Weekbladpers hebben we een aantal acties bedacht die daar iets aan gaat doen. Online en offline.

Vrij Nederland komt adverteerders tegemoet in moeilijke tijden.
Actie die gelijk liep met de formatieactie van Vrij Nederland. Mailing, e-mailing en financiële injectie in de vorm van 5 kilo muntdrop.

Wat geef je een jarige die alles al heeft?
Je wordt maar een keer zeventig. En je maakt maar een keer zo'n mooi jubileumnummer. Uitgelezen kans voor adverteerders om in te haken. Mailing en e-mailing.

Onopgevoede kinderen, wat doen we eraan?

2010-09-12T10:27:00.000+02:00

Novilon is een vloer met veel fijne eigenschappen. Maar eentje wordt er meestal over het hoofd gezien. Het is ook een stille vloer. Zowel wat betreft contactgeluid als omgevingsgeluid. Dat maakt ‘m ideaal voor mensen met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Opgevoede en onopgevoede.

Doelstelling: Duidelijk maken dat Novilon een stille vloer is.

Medium: Woonbladen (VT Wonen, 101 Woonideeën, Ariadne at Home), Woonbeurs en online.

Opdrachtgever: Forbo Flooring

Bureau: R/L communicatieatelier

Creatie: Jos Cornelissen, Rob Linssen, Michiel Heesbeen

Fotografie: Hotze Eisma.

Verantwoordelijk bij klant: Marlien de Widt

De 'gewone man' is een instituut dat met kolossale subsidies overeind wordt gehouden.

2010-09-01T12:27:00.009+02:00

Er is veel te doen over de subsidiëring van kunst en cultuur. Het zou een linkse hobby zijn. Nu ben ik toevallig een liefhebber van onbegrijpelijk toneel, 'dat-kan-ik-ook' kunst, wazige films, piep-knor muziek en duffe vioolsonates. Het houdt de geest open en verbreedt de blik. Niet onbelangrijk voor een reclamecreatief lijkt me. Maar in deze middelpuntzoekende wereld is de gewone man de maat der dingen. En ja hoor, de gewone man houdt niet van cultuur. Dat vindt-ie maar elitair. Hij zit liever met een kroket en een pot bier naar voetbal te kijken, of naar RTL Boulevard. En omdat de gewone man zich met het rode potlood in het pluche lijkt te wringen, vindt de gewone man, bij monde van Wilders en Rutte, dat uitgebreid het mes gezet dient te worden in kunst en cultuur. “Dus als ‘die’ mensen naar ‘dat’ theater gaan legt de overheid het tienvoudige bij?! Weg met die subsidies.” Scoren!

Maar daarbij ziet de gewone man één detail over het hoofd. Het solidariteitsbeginsel. Kijk, diezelfde gewone man kost de samenleving nogal wat. ‘Ze’ souperen zo’n beetje de complete ruif leeg van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (67,102 miljard). ‘Ze’ verdampen achteloos het grootste gedeelte van het potje van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (63,846 miljard). Ik ben bang dat het potje Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, goed voor 36,542 miljard, voor het grootste gedeelte verdwijnt in de bodemloze put die ‘gewone man’ heet (uitgezonderd natuurlijk de helft van cultuur en media potje van 1,857 miljard). Om nog maar te zwijgen van de centen waarvoor Jeugd en Gezin verantwoordelijk zijn (6,510 miljard).

Daar staat van de kant van de gewone man niet bijster veel tegenover. De gewone man verdient nu eenmaal niet zo bar veel en bijgevolg is de bijdrage per gewone man aan de overheidsfinanciën bescheiden in verhouding tot het beroep hij er op doet. Kortom, de ‘gewone man’ is een instituut dat met een kolossale subsidie overeind wordt gehouden. Niks aan de hand. We vinden allemaal, inclusief ondergetekende dat het solidariteitsbeginsel, de basis van onze verzorgingsstaat, overeind moet blijven. Dat heet beschaving. Maar, het zou de gewone man sieren als hij blijk gaf van enige wederkerigheid op dat gebied. En omdat dat wellicht teveel gevraagd is, zouden zijn volksvertegenwoordigers respectvoller moeten omgaan met de verworvenheden van kunst en cultuur. En ze niet tot inzet moeten maken van een populistisch rookgordijn dat het onvermogen om echt structureel in te grijpen in de overheidsfinanciën maskeert. Ook dat heet beschaving.

Geschreven als column voor adformatie.nl

Wat geef je een jarige die alles al heeft?

2010-08-31T14:27:00.003+02:00

Vrij Nederland viert z’n 70-jarig jubileum. Maar wat geef je een jarige die alles al heeft? Precies: 15 euro. Daarvoor krijg je dan wel mooi 12 schitterende nummers thuisgestuurd. Campagne waarmee Vrij Nederland zijn jubileum viert en tegelijkertijd nieuwe abonnees werft.

Doelstelling: werven nieuwe abonnees.

Medium: print, radio, dm, online

Opdrachtgever: Vrij Nederland.

Bureau: R/L communicatieatelier.

Creatie: Jos Cornelissen, Rob Linssen, Michiel Heesbeen

Verantwoordelijk bij klant: Suzanne de Groen

De cd's gaan naar de zolder, maar het geluid blijft.

2010-07-15T13:56:00.000+02:00

Zo. De kogel is door de kerk. Na een paar vermoeiende verhuizingen, een verblijf in afgedankte dozen en scheefzakkend op schapjes in een rommelkamer, geven mijn cd's het op. De rommelkamer wordt thuiswerkplek en moet helemaal leeg. "Die cd's kunnen toch wel naar de zolder, je draait ze toch nooit." Nee en inderdaad. Die cd's herbergen state off the art geluidskwaliteit waar slappe mp3-tje niet aan kunnen tippen. Hoe ruim ik de troep op en behoud ik dat prachtgeluid? Leek me leuk om aan de zoektocht naar de oplossing een blog te wijden.

Koude grond psychologie van de cowboy boot is dood.

2010-07-15T10:40:00.003+02:00

Het reclamevak blijft natuurlijk heel mooi. Maar de tijden zijn wel erg veranderd. Ik probeer nog steeds mijn vinger erachter te krijgen. Vroegah waren er maar een paar mediamiddelen, allemaal eenrichtingsverkeer: TV, radio, print, etc. Om daarin op te vallen had je een idee nodig, reclame was (toen in ieder geval) een ideeënstrijd. Dat is nu heel anders. Het gaat nu veel minder om ideeën, maar veel meer om, heel breed gesproken: 'apps'. Complexe, in elkaar grijpende constructies van actie en reactie.
Ideeënmakers moesten vooraf een inschatting maken van het effect van hun ideeën (alfa mensen). App-bouwers leren achteraf (data) wat het effect is en sluiten zo (denken zij) langzaam maar zeker numberbased het net rond de consument (bèta mensen). Zo bezien, nemen andere mensen het vak over, het wordt meer bèta. Invoelen is niet meer nodig als je kunt meten. Of het utopia van de rekenmeesters bewaarheid wordt weet ik niet. Maar klanten lijken massaal achter deze goeroes aan te lopen. De koude grond psychologie van de cowboy boot maakt in ieder geval nog maar weinig indruk. Hoe dan ook, saai is het niet.

Beeldoverdaad te lijf met ... beeld.

2010-06-17T19:20:00.003+02:00

Wat hebben kunstenaars nog toe te voegen aan de beeldoverdaad die ons netvlies teistert? Die vraag die wordt gesteld op de tentoonstelling die ik gisteren zag in Arti, Amsterdam. Da's een vraag die ook voor reclamemakers relevant is. Het aantal communicatiemiddelen is immers geëxplodeerd. Iedereen met een telefoon is een publicerend fotograaf en filmer. Hoe val je nog op?

De kunstenaars in Arti hebben verschillende strategieën. Shockeren bijvoorbeeld: morsige 2 bij 2 meter foto's van dikke naakten, Sadam Hoessein op sterk water en naakten in een compromitterende houding met een masker van Mohammed. Shockeren is - nog steeds - makkelijk. Er zijn genoeg beelden die we wel kunnen bedenken maar nog nooit gezien hebben.

Intrigeren een andere tactiek. Een in nauwelijks leesbaar beeld dat je uitdaagt en beloont als je de tekst ontcijfert (zie onder). Of een hele reeks identiek gefotografeerde computermonitoren en tv's afkomstig van het grofvuil, waar de herhaling zorgt voor onverwachte schoonheid en melancholie.

Sommige installaties irriteren: ritmisch flikkerend videobeelden begeleid door gedreun. Maar het meest tot de verbeelding sprekend waren de verhalen. De boodschap dringt niet in een keer tot je door. Je moet ernaar op zoek. Ik nam de moeite en werd niet teleurgesteld. Zo vroeg ... aan seriemoordernaars, verkrachters, kannibalen en heel gewone mensen om een tekening maken. De naast elkaar getoonde kleurpotloodwerkjes waren allemaal even naïef en onschuldig. Welke was nu van de seriemoordenaar?

Thinkebell maakte een tasje van haar kat. Moet kunnen. Bont is bont. De wereld dacht daar een tikje anders over en Tinkebell ontving een eindeloze reeks anonieme scheldmails. Moordzuchtige haatschriften die je angstig doen wegkruipen. Zij hield stand, ging op zoek naar de mensen achter de hatemails en publiceerde de foto's en verhalen die ze vond in een boek: 'Dearest Thinkebell'. Wat bleek, het waren geen creeps die haar bestookten, maar hele gewone mensen die in de schaduw van anonimiteit hun woede afreageerden.

Ik was misschien 45 minuten in Arti en alles is goed blijven hangen. Wat onthoud je van een reclameblok van 5 minuten? Verwacht evenwel geen heldere boodschap, of een antwoord op de vraag wat een kunstenaar toe te voegen heeft aan het beeldbombardement.

Valx schudt de trailerassenmarkt wakker.

2010-06-13T15:44:00.006+02:00

Afgelopen donderdag 10 juni was het grote moment waarop trailerbouwend Europa heeft zitten wachten: de launch van Valx, een nieuw Nederlands bedrijf dat een complete serie trailer assen op de markt brengt. Het was al even geleden dat een nieuwkomer deze ietwat conservatieve markt betrad. En de concurrentie is ongetwijfeld 'not amused'. Tel daarbij op dat de competitie moordend is, dus lef kan Valx niet worden ontzegd. De kick off vond plaats op vliegveld Valkenburg. With a BANG!

Wij ontwikkelden (sinds april 2009) de communicatiestrategie, de identity en de campagne. Hieronder de advertenties die geplaatst worden in heel Europa. De campagne nodigt trailerbouwers en fleet owners prikkelend uit om kennis te maken met Valx. Valx positioneert zich als 'The smart alternative' voor de bestaande aanbod. In de copy wordt overtuigend bewezen dat Valx inderdaad een heel slim alternatief is. De campagne is ook gebruikt voor de kick off (Discover me!) inclusief de goodiesbag die alle bezoekers na afloop meekregen (Remember me!) Maar het mooiste is wel dat Valx zelf aan de slag is gegaan met het thema...

Een paar credits:
Verantwoordelijk bij de klant: Mark Engelen, Carla van Santvoort, Lonneke Amijs
Fotografie (bel die man!): Egon Notermans
Strategie, concept, copy: Rob Linssen
Concept, art direction: Jos Cornelissen
Vormgeving: Michiel Heesbeen

Irma Boom temt de infogeile geest.

2010-06-10T11:28:00.014+02:00

Onze wereld stroomt langzaam maar zeker vol met snel kopieerbare digitale dingetjes. Ooit is berekend dat we zo'n 6.000 boodschappen per dag verwerken. Dat was in het analoge tijdperk denk ik. Inmiddels is het een veelvoud daarvan. Mijn brein vonk wat af. Nog voordat verdieping het wint van nieuw, vraagt een andere dingetje elektriserend mijn aandacht. FLITS. FLITS. Het dansende brein is er aan verslaafd. Mijn hersenen laten niemand meer uitpraten, volgen geen betoog, film, of visie tot het einde. Ik zap en snack. Googelend val ik middenin een verhaal. Negeer ik iedere samenhang. Ik reageer wat af, uit de heup: twitter, sms, linked in, facebook, blogs. Plak en knip. Leg honderden verbindingen zonder te verbinden. En voordat duiding, reflectie, of betekenisgeving toeslaat, graas ik verder. Ik schijn de enige niet te zijn.

Dan is het toch fijn dat zo iemand als Irma Boom je bij de les houdt. Irma Boom is een grafisch vormgever met een obsessie voor boeken. Al sinds 1987. Ze drukt, gezegend met een groot talent, tegen de keer haar zin door. Met een kolossaal en indrukwekkend oeuvre als resultaat. De rust die me overvalt als ik naar haar werk kijk is haast meditatief. Hier geen dingentjes met een levensduur van 1 nanoseconde. De totstandkoming van haar eerste project, twee boeken met daarin de postzegels uit 1987 en 1988 is illustratief voor haar dwingende manier van werken. Voor de vormgeving van dat overzicht vroeg SDU, haar werkgever, 40.000,- gulden. De productie: lithografie, drukwerk etc. was begroot op 160.000,- gulden. Toen mocht kwaliteit nog iets kosten. Het project loopt volkomen uit de hand. En dat leidt tot paniekerige correspondentie die op de tentoonstelling allemaal te lezen is. Hilarisch. De kosten van de productie komen uiteindelijke uit op een half miljoen gulden. Er gaat iets geruststellends van uit, iets troostends. Hier heerst niet leiband van de aandeelhouderswaarde.

Er zijn meer ontstaansgeschiedenissen te genieten. Zo kom je veel te weten over het 2136 pagina’s dikke jubileumboek dat ze maakte voor de Steenkolen Handels Vereeniging. Een kathedraal van een boek. Vijf jaar werk. Duizenden uren. Je ziet het, je voelt het. Hier zegevieren liefde, kunde en kunst. Heen en weer lopend tussen de drie zalen van de UvA Bijzonder Collecties aan de Turfmarkt in Amsterdam komt de tijd tot stilstand. Inmiddels stortregent het. Buiten raast twitterend Nederland. Verkiezingen. Meninkjes. Lijstrekkers. Bankiers. Overheidstekorten. Peilingen. iPhone uit. Ik blijf hier.

Sorry, ik heb geen tijd voor nieuwe reclame.

2010-06-08T13:47:00.002+02:00

Het wordt er niet makkelijker op. Reclame in ontvangst nemen. Een boodschap die in één keer vertelt wat een fabrikant te zeggen heeft, is een zeldzaamheid geworden. Persoonlijk heb ik al moeite met commercials. Zeker als ze wat langer duren. Wat denken ze wel? Dat ik zeeën van tijd heb om al die verhaaltjes uit te zitten? De hond moet nog uit. Oké, misschien als het verhaaltje een beetje leuk is. Ik vind die xs4all film wel grappig. Smaakkwestie. Maar neem nou die VW Blue Motion film, die duurt en duurt...

Ik zap wat af. Dat deed ik vroeger ook al. En het is er niet minder op geworden. Het tijdsbeslag van het hedendaagse communicatieaanbod doet me een beetje denken aan het jureren van commercials tijdens de ADCN Kijkdagen, 10 jaar geleden. Wat een zit! Afgezien van de ongelofelijke sociale verarming die de huidige online jurering met zich mee brengt, vind ik dat klik, klik doorspoelen wel een hele uitkomst. Het hele zwikje production value ros je er in een klein half uurtje doorheen. Geen slecht idee trouwens voor het commercialblok. Maar dit terzijde.

Terug naar de tijd die fabrikanten en dienstverleners van mij vragen voor mijn vrijwillige aandacht. Wat dacht je van al die megabites reut die het web verstopt. Geen fabrikant kan meer zonder een game, of een audience participation app. Er staat voor een paar miljoen speeluren klaar voor de enthousiaste gamer. Ik heb er geen tijd voor. Het gras staat kniehoog. En dan al die interactiezooi op social media. Wat een werk allemaal, invullen, opsturen, doorsturen, hele verhalen zijn het. Geen doorkomen aan.

Vooral fondsenwervers blinken hierin uit. Vroeger investeerden ze nog wel eens in een spijkerhard idee en ramde dat in mijn rechterhersenhelft. Ik pinkte een traantje weg en maakte een euro of wat over, of werd lid. Nu moet ik, bij gebrek aan ideeën, meelopen aan het slappe handje van een nieuwe media goeroe. Deze nieuwlichter heeft bedacht dat ik eerst opgevoed moet worden, voordat ik in het voorportaal van het geven terecht kom. Wat een koek. De meest ingenieuze constructies worden bedacht, om de hopeloos slechte pointe van het idee te verbergen achter een zee van filmpjes, knoppen, invulschermen en andere shit. De paar keer dat ik de moeite heb genomen om achter zo’n goeroe aan te hobbelen, waren een pijnlijke deceptie. Wat een gebrek aan geestkracht en wat een totaal naïef geloof in getalletjes. Als consument eis ik duidelijkheid. Ik wil in één keer overtuigd worden. Of tenminste, geraakt worden. BENG! Voor al die andere zich voortslepende marketingcommunicatie heb ik eenvoudigweg geen tijd. De kinderen wachten op het schoolplein. Ik ben bang dat dat voor de rest van Nederland niet anders is.

'The years from 1989 to 2009 were consumed by locusts.'

2010-05-30T22:27:00.004+02:00

Judt houdt een bevlogen en goed beargumenteerd betoog waarin hij zich afzet tegen de onstilbare honger van het klepto-kapitalisme en een lans breekt voor de sociaal democratie. In zijn ogen de enige politieke stroming die ons fair door deze onzekere tijden kan loodsen. De kiem van de in ongerede geraakte maatschappij, en dan doelt hij met name op de VS en GB, is de grote en schrijnende (inkomens)ongelijkheid die is ontstaan door de theologie van de vrije markt: het neo-liberalisme van Milton Friedman en de zijnen. Die inkomensongelijkheid heeft een maatschappij gecreëerd waarin enkelen profiteren en de meerderheid inlevert. Hij laat overtuigend zien dat die inkomensongelijkheid aan de onderkant van de samenleving zorgt voor een afname van de sociale mobiliteit, een toename van de criminaliteit en een verslechtering van de volksgezondheid.

Gewapend met het gedachtengoed van 19e en 20e eeuwse politieke denkers, schetst Judt een rechtvaardigere wereld. Maar vooral geeft hij de lezer munitie tegen de mathematische gelijkhebberigheid Chicago-econometristen. Zijn argumentaties geven te denken en ontmantelen de vrije markt automatismen van het Thatcher, Major, Blair, Reagan, Bush, Clinton, Bush tijdperk. 'Ill fares the land' is geen handleiding, geen 'how to' boek. Judt geeft ons de taal en de argumentatie om belangrijke politieke vragen opnieuw te stellen: Wat is het gevolg van deze wetgeving, van deze maatregel? Is het eerlijk? Is het goed? Is het rechtvaardig? Welke bijdrage levert het aan een betere samenleving? Volgens Judt zijn we het ons als burgers van een vrije samenleving verplicht deze vragen te stellen. Maar, voegt hij er aan toe, "Philosophers, it was famously observed, have hitherto only interpreted the world in various ways; the point is to change it." Daarmee is 'Ill fares the land' ook een activistisch boek.

Lezen als je het gevoel hebt dat het neo liberalisme net iets minder zegenrijk is, als Blair en Bush ons deden geloven.

Thuis in een paar foto's

2010-04-22T12:57:00.015+02:00

(for english scroll down) 14 april moesten wij ons huis uit. ME aan de deur, katten mee, hond mee, een paar fotoalbums en de nieuwe mountainbike die in de gang stond. En weg. Het dorp bloedde leeg. Er woedde een grote brand in de duinen bij Bergen aan Zee. De noordoostenwind blies met kracht in onze richting. En zonder een enorme inspanning van honderden brandweermannen en een fikse dosis geluk zouden de vlammen binnen een uur de eerste huizen van het dorp bereiken.

Thuis is dan opeens allesbehalve vanzelfsprekend.

Maar wat is dat, thuis? Een stad of dorp. Een wijk. Een straat, een huisnummer. Onderdeel van een bestemmingsplan. Of een structuurvisie. Handelswaar voor een projectontwikkelaar. Een ingekleurde potloodtekening van de architect. Vaak liefdeloos gebouwd door een aannemer. Onbeholpen verkocht door een makelaar. Onderpand van een hypotheek. Je vermogen. Waar je geboren bent en opgroeit. Het territorium van je huisdieren. Waar jij nu woont. Waar je kinderen geboren zijn. Thuis laat zich niet makkelijk vangen in een paar woorden.

Stuur foto's van je thuis, dan maak ik er een boek van.
Daarom wil ik je uitnodigen om jouw thuis te vangen in een paar beelden: foto's. Lastig? Welnee. Pak die camera. Kies een dag uit. En kijk. Kijk en klik. Maak flink wat foto's. Probeer geen fotograaf te zijn. Wees mild. Alles is goed, zolang het gevoel maar klopt. Vergeet mooi. Klik en kies er vijf of zes uit die op zichzelf niets zeggen. Maar samen alles. En stuur die naar mij. Geen tekst, alleen beeld, foto's. Zonder volgorde. Zie hieronder voor een paar foto's die staan voor mijn thuis.

Ik ga ze verzamelen. Ordenen. Indelen. Het is een soort onderzoek. En maak er in eerste instantie een boek van. Alle door jullie geschoten fotoseries bij elkaar opgeteld geven een genuanceerd beeld van thuis.

Zo werkt het.
Maak je foto's. Kies de vijf of zes foto's die het samen het beste je thuis weergeven. En mail die naar rob@roblinssen.nl. Het formaat van de foto's moet minimaal 2 megapixels zijn, anders is de kwaliteit te slecht om ze te drukken. Het kan zijn dat je per mail maar twee of drie foto's kunt sturen. Stuur dan een paar mailtjes.

Je kunt de foto's ook branden op een cdr. Die kun je sturen aan R/L communicatieatelier t.a.v. Rob Linssen, Van Diemenstraat 328, 1013CR Amsterdam. Vergeet niet een afzender te vermelden, minimaal een mailadres.

Als ik je foto's heb ontvangen stuur ik je een mailtje en hou je per mail op de hoogte van de vorderingen.

Privacy.
Nooit zal ik je persoonsgegevens gebruiken. Niet in het boek en op geen enkele andere plek. Alleen de foto's worden gebruikt. Juist het feit dat de foto's anoniem zijn maakt dit project interessant.

Rechten.
Door je foto's naar mij op te sturen geef je mij toestemming om de foto's (kosteloos) te gebruiken voor dit project. En de promotie ervan. De kans bestaat dat niet alle ingestuurde series gebruikt gaan worden. Ik behoud mij het recht voor om een selectie te maken. Tot slot. Het hele project is voortdurend in ontwikkeling, er kunnen dus nog zaken veranderen. Maar de essentie van het project blijft zoals het hier is omschreven.

Home in a few photos.

‘Research’ into the home feeling.

On 14 April 2010 we had to leave our home. The police were at the door. We grabbed the dog, the cat, a couple of photo albums and the new mountain bike that was standing in the hallway. And we left. The village was being evacuated. There was a huge fire raging in the dunes near Bergen aan Zee, a village with less than 300 inhabitants close to Alkmaar in the Netherlands. A strong north-easterly wind was blowing in our direction. Without an enormous effort on the part of hundreds of firemen, and big slice of luck, the flames would reach the first houses in the village within an hour.

In a situation like that, home is suddenly something you cannot take for granted.

But what is home?

A town or village? A neighbourhood? A street or a house number? Part of a zoning plan? A planning strategy? A commodity for a project developer? Security for a mortgage? Your capital? Where you were born and grew up? Your pets' territory? Where you live now? Where your children were born? It's hard to sum up home in a few words.

Take photos of your home, send them in and I’ll make them into a book.
To try to find out what home is, I would like to invite you to capture your own home in a few images – photos. Difficult to do? Of course not. Take your camera, choose a day and look. Look and click. Take a lot of photos. Don’t try to be a photographer. Take it easy. Everything is fine as long as the feeling is right. Forget about ‘beautiful’. Just click away and then choose five or six photos that don’t say a lot in themselves but say everything together. And then send them to me. No text – just pictures. In no particular order.

I’m going to collect them, sort them and classify them. It’s a sort of research. First of all, I’m going to make them into a book or a magazine. Together, all of the photo sets shot by you should add up to a subtle picture of what home is.

This is how it works.
Take your photos. Choose five or six of them that sum up what your home is. Then send them by e-mail to rob@roblinssen.nl. The photos should be at least 2 megapixels in size, otherwise the picture quality will be poor when printed. It may be that you can send only two or three photos by e-mail. If that happens, send a couple of e-mails.

You can also burn your photos onto a CD-R and send them to R/L communicatieatelier attn. Rob Linssen, Van Diemenstraat 328, 1013CR Amsterdam, The Netherlands. Don’t forget to include your name and at least your town or city and an e-mail address.

When I’ve received your photos, I’ll send you an e-mail and keep you up to date with progress.

Privacy.
I will never use any of your personal information, either in the book or elsewhere. Only the photos will be used. It’s the fact that the photos are anonymous that makes this project so interesting.

Rights.
By sending your photos to me, you will be giving me permission to use them for this project free of charge. And to promote the book. It may be that not all of the sets sent to me can be used. I reserve the right to make a selection. Finally, the entire project is under constant development so certain things may change. But the essence of the project will remain as described here.

Who is Rob Linssen?
He’s a straight-thinking concept maker, copywriter and owner of R/L Communicatieatelier. He studied history and communication science in Nijmegen followed by the Willem de Kooning Academy in Rotterdam. He has twenty years’ experience in advertising and is still searching. He started working for large advertising agencies but, after about five years, he decided to go his own sweet way. First as a freelancer but then, soon after, as an agency: linssen id, later bakker|linssen id. Here he produced work that won national and international prizes. In 2009, he set a new course and started a new agency: R/L communicatieatelier. Alongside his advertising work, he now has time for personal expression and ‘research’.

roblinssen.blogspot.com
rlcom.nl

Rob Linssen
Van Diemenstraat 328
1013CR Amsterdam
The Netherlands
rob@roblinssen.nl

Vrij Nederland in de magazines.

2010-04-05T12:04:00.014+02:00

Vrij Nederland viert de inhoud. Uitbundig. En bewijst dat door aansprekende pagina’s uit het blad tot onderwerp van de campagne te maken. Iedere uiting is uniek en gericht op het umfeld waarin hij geplaatst wordt. Zo worden consumenten op onverwachte plaatsen geconfronteerd en verrast door de kracht van de inhoud van Vrij Nederland.

Doelstelling

Het thema ‘Vrij Nederland. Lang leve de inhoud.’ laden. Werven van abonnees.

Media

Buitenreclame, dagbladen, tijdschriften, radio.

Volkskrant Magazine.

Esta.

Happinez.

PS van de Week.

Hollands Diep.

Yoga.

Opzij.

Enthousiaste klanten? We weten ons geen raad.

2010-03-26T11:21:00.009+01:00

Consumenten die enthousiast zijn voor je product of dienst, daar ben als marketeer op uit. Dat ze ‘ambassadeur’ van je stofzuiger worden. Of van je wc papier. Nu krijg ik acuut de dunne van dat modieuze ambassadeurgedoe, maar van productenthousiasme weet ik wel het nodige.

Zo heb ik onlangs een nieuwe mountainbike gekocht. Een prachtstuk van Duitse edelsmeedkunst. Kijk, daar wil ik best ambassadeur van zijn. Gratis. Iedere kilometer die ik met die fiets rij, is een orgastische ervaring (ik overdrijf natuurlijk een tikje). De versnelling: tak, tak, tak, ramt zich bergop door de verzetten alsof het niets is. Ondertussen fonkelen de rood geanodiseerde onderdelen mij in het vroege voorjaarslicht tegemoet. Fan-tas-tisch. En dan die vrijloop ratel van het achterwiel. Een nekverekker van jewelste.

Dat zelfde kwijlende enthousiasme had ik, nee heb ik, bij onze flatscreen. Onovertroffen beeld gevat in fraai design waaraan je proeft dat ze tot het uiterste zijn gegaan. Ook hiervoor hoest ik moeiteloos een onontkoombaar verkoopverhaal op.

En wat te denken van de zojuist aangeschafte Citroen C5 Tourer (mijn leasebakje was met dank aan de winterse gladheid helaas in de sloot gegleden). Wat een vering en wat een stilte. Nog nooit was ik de bezitter van zo’n soeverein sturende cocon van kalmte. Kom maar op met dat podium, ik pen al die flauwe verkooppraatjes in een keer naar de andere wereld.

Het grappige is dat producenten, marketingslimmerds en hun wederverkopers vaak hun uiterste best doen om dat enthousiasme de nek om te draaien. Door een gebrek aan oprechtheid. Door verkeerd te leveren. Door je niet serieus te nemen. Door in de bedotmodus te blijven hangen, terwijl ze zouden moeten weten dat jij meer van het product afweet dan zij. Door after sales van lik me vestje. Door al het persoonlijke te mijden en lekker te gaan CRM-en. Door afspraken niet na te komen. Door bot te zijn. Door onbeholpen te schutteren. Door clichépraat te bezigen. Kortom, door bij lange na niet in de buurt te komen van mijn eigen enthousiasme.

Het is mij intussen schrijnend duidelijk geworden. Tussen het (sex) appeal van een product staan marketeers in de weg en onbeholpen verkopers. En communicatie waarin geen spoor terug te vinden is van de brandende liefde die ik zelf ervaar. Neerlands hele verkoopapparaat lijkt te zijn ingericht om een stoet zeikende bromsnors zo snel mogelijk ‘dicht te ritsen’.

Opeens moet ik denken aan die aardige mensen campagne van SIRE: Aardige mensen, hoe gaan we er mee om? Met enthousiaste klanten is het niet anders. Tot zover het ‘ambassadeurschap’, de natte droom van menig marketeer. Dream on.

Vrij Nederland in de dagbladen.

2010-03-25T17:36:00.006+01:00

De Pers, paginadominant.

Trouw 1/1 pagina.

Volkskrant en NRC 1/2 pagina.

NRC Next 1/1 pagina.

Stationspostercampagne Vrij Nederland live!

2010-03-22T13:28:00.006+01:00

Van Vrij Nederland, voor iedereen die even op zijn of haar trein moet wachten: lekker leesbare pagina's uit recente nummers. Vrij Nederland. Lang leve de inhoud.

Zo vinden we de weg omhoog.

2010-03-17T09:28:00.004+01:00

Het reclamebureau kwakkelt, niet alleen nu, maar bijna zolang als ik mij kan herinneren. Laat de zakelijke dienstverlening al jaren een omzetstijging zien van meer dan zeven procent, de crisis uitgezonderd, de reclamebureaus schommelen rond de nul met een treurige min 17% in het laatste kwartaal van 2009. Hoe keren we het tij en vinden we de weg weer omhoog. En wat is dat, de weg omhoog? Terug naar de vette marges en het makkelijke geld? Ik denk het niet. De weg omhoog vinden we door weer relevant te worden. Voor klanten, maar ook voor toptalent dat uitdagend werk zoekt. Relevant zijn is grensverleggend zijn, is lef hebben, slim zijn, dingen anders aanpakken. Los van conventies, los van de middelenstrijd, los van de stokpaardjes verder denken, vooruit denken. Maar ook het grotere verband zien en hierop kunnen sturen. En dat uitstralen, ademen, leven.

Het schort ons aan die relevantie. Je voelt het aan de manier waarop klanten ons bejegenen. The thrill is gone. Je merkt het als ze met ons over geld praten, hoe ze ons behandelen in pitches. We zijn domweg niet belangrijk genoeg. Reken maar dat de fiscalist een beter onthaal krijgt, of de advocaat die een merger moet smeden. Zeg nou zelf, zij zijn ook relevanter dan wij nu zijn. En, uitzonderingen in ons vak daargelaten, hebben domweg meer brille, betere sociale vaardigheden en een interessanter verhaal.

Kijk nu eens naar je bureau, naar de mensen die er werken. Los van de persoonlijke kant en absoluut niet beledigend bedoeld, maar 90% tot 95% van hen is niet in staat ook maar iets teweeg te brengen bij een klant (en doet wel vanaf € 100,- op de factuur). En als je heel eerlijk bent is dat percentage misschien nog wel een beetje hoger. Toen het vak nog omgeven was met magie was dat geen probleem, maar kundige klanten hebben de mythes verbrijzeld. Het moet anders. Want de vragen waar klanten nu mee worstelen vragen om talent, om mensen die werkelijk met doorbraakgedachten kunnen komen, die werkelijk het tij kunnen keren, resultaat kunnen boeken. En dan bedoel ik niet een tijdelijk opleving in de sales, maar een weg naar boven, een glorend perspectief. Je hebt mensen nodig die dat kunnen bedenken, en je hebt mensen nodig die klanten kunnen overtuigen met kracht van argument en met charme. Kijk nu nog eens naar je bureau en tel de talenten die dát kunnen. Dat is je bureau. Daar wil de klant dik voor betalen. Wedden. En de rest dan?

Er is één ding waar het moderne bureau onmiddellijk afstand van moet doen: de gedwongen winkelnering. Knip ‘bedenken’ los van ‘uitvoeren’. Doe één van de twee. Wees eerlijk, welk bureau is vandaag winstgevend op creatie en strategie? De meeste, zo is mijn ervaring, verdienen het geld in de uitvoering. Lekker veel uren, beetje opslag. Het is deze handelsmentaliteit die het reclamebureau onwaarachtig heeft gemaakt. Een relikwie uit de tijd van de 15% mediacommissie. Doe het een óf het ander. Beide zijn een uitstekende businesspropositie. Samen zijn ze niet meer van deze tijd. Uitvoering besteedt je uit aan studio’s, projectbureaus, kortom aan organisaties die hierin gespecialiseerd zijn. Tegen de laagst mogelijke prijs. Een intern productiebureau bewaakt de kwaliteit en de kosten en legt intern en naar de klant verantwoording af. Ook dat is voor klanten bijzonder relevant.

Het moderne bureau is dus een stuk kleiner dan nu. En bestaat voor een groot gedeelte uit mensen met bijzondere talenten. Creatieven, strategen, mediamensen en accountmensen. Sterke, authentieke mensen met overtuigings- en verbeeldingskracht. Intelligente, leuke mensen die sociaal vaardig zijn en barsten van de energie. Mensen die op raad van bestuur niveau mee kunnen praten. Misschien lijkt het moderne wel een beetje op een combinatie van een advocatenkantoor, een laboratorium en een atelier.

Dus als we bereid zijn om klein maar hoogwaardig te worden, worden we relevanter dan we ooit zijn geweest. Relevant voor klanten en relevant voor talent. De weg naar boven begint dus met, oneerbiedig gezegd, het lozen van balast. Balast die ons aan de grond houdt terwijl we moet vliegen om, ik zeg het nog één keer, relevant voor klanten te zijn.

Zlfrglrng.

2010-03-09T09:43:00.005+01:00

Zo, nu Balkenende IV is uitgegleden over het onvermogen van zijn voorman om klinkers uit te spreken, wat zo’n beetje symbool staat voor potdicht zitten, is het tijd voor ons wensenlijstje voor de komende formatie. Het moet natuurlijk compleet anders in reclameland en de regering gaat ons daarbij helpen.

Om te beginnen: geen moraalprekerij meer over de inhoud van communicatie. Wilders met zwart haar en een snorretje, moet kunnen. Wilders met een Nicaab op, lijkt me leuk. Wilders in een campagne voor staalblonde haarverf (Omdat je het waard bent®), geinig abri-ideetje voor in Almere.

Tot zover de vrijheden. Ik ben het met Marcom lobbyist Hans Hillen eens dat hij in de Eerste Kamer zit, maar dan houdt het wel zo’n beetje op. Die liberale handigerd bezigt mij iets teveel de taal van het vrije marktdenken. Zelfregulering is zijn heilig oliesel. Nu, dat staat ongeveer gelijk aan: lekker doen waar je zin in hebt en als je betrapt wordt, het volk klinkerloos te woord staan: ‘mt d knns vn n’...

Het lijstje. Er moet een verbod komen op iedere vorm van telemarketing. Geen gebel meer, tenzij je daar uitdrukkelijk om vraagt. Dat zouden ze trouwens ook moeten doen met geadresseerde reclamepost, ook wel DM genoemd. Weg ermee, behalve als je zin hebt in die debiliserende aanbiedingsreutel. Ongeadresseerde foldertjes idem. Stop die troep. Dat zal een klap betekenen voor Kruitvat (of is het nou met een d): de Olympisch folderkampioen van 2010. Maar als die wekelijkse afprijsprut werkelijk een dikke hit is bij het Nederlandse publiek, zoals het juryrapport juicht, komen ze daar met ‘opt in’ best wel uit.

Verder moet social media infiltratie verboden worden. Fabrikanten die stiekem over de schouder meelezen van opgroeiende pubers zijn zielig. Laat ze met rust, gun ze hun vrije domein. Wel jammer dat nu juist hier door privacy piraten de grote groei in ons vak wordt voorspeld. Grow up, doen die pubers ook.
En natuurlijk, weg met reclame op de Staats TV. En on-ge-li-mi-teerde mogelijkheden voor de commerciëlen: 1 minuut GTST, 12 minuten reclame: be my guest. Ik kijk dan niet meer, maar volgens menig mediaman/vrouw wordt het een groot succes. O ja, we laten ze natuurlijk wel fors betalen voor de uitzendrechten. Daarmee financieren we dan die twee zenders (meer dan genoeg) waar we ongestoord naar kunnen kijken.
Tot slot, de troepmaaktax, die moet nu toch echt ingevoerd worden. Alles mag, maar je betaalt ervoor. Barbie®blistermeuk: plus drie euro; koekjes-in-een-doosje-in-een-verpakkinkje-in-een-doosje: plus twee euro; niet afbreekbare plasticbende: vanaf vier euro. Zo, wat nou zlfrglrng.

Nu maar hopen dat onze lobbyman Hns Hlln met dit wensenlijstje een beetje uit de voeten kan tijdens de formatie.

Ook te lezen op adformatie.nl http://www.adformatie.nl/column/bericht/zlfrglrng

De klant is een sukkel.

2010-02-19T10:52:00.007+01:00

Klant. Klantvriendelijkheid. De klant centraal stellen. Het draait om de klant. Klant is koning. Klantgericht ondernemen. Ammehoela. Als klant ben je tegenwoordig slechter af dan Balkenende bij Bush. O wee als je tot klant wordt gebombardeerd, dan zijn de rapen gaar. Klant zijn is lijden. En klanten vinden dat fijn, want klanten zijn sukkels die aangespoord door loze beloften keer op keer hun kop stoten. Neem nou Ziggo, of KPN. Bedrijven die klanten martelen tot missie hebben verheven.

Al enige tijd trek ik mijzelf de haren uit het hoofd als ik weer zo’n Ziggo mailtje krijg met de blij geformuleerde frase: ‘Uw rekening staat klaar’. Stuur op die troep, denk ik dan, maar nee, dat is ouderwets. Hij staat klaar. Op internet. Geplaagd door een geschiedenis van onterecht hoge rekeningen, ga je dan toch maar even kijken. Welkom, maak hier uw account aan. Ik wil geen ACCOUNT, kom op met die rekening! Lijdzaam zet ik het op een typen, naam, adres, e-mail, telefoonnummer, sofi-nummer, geboortedatum, paspoortnummer - probeer heden ten dage maar eens anoniem te blijven -, en wéér een wachtwoord dat ik ga vergeten. Enfin, eenmaal in het paradijs belandt waar de kabelaar mijn rekening heeft klaargezet, wordt ik belaagd door reclame. Zeg ik de boel op? Welnee. Probeer ik deze minkukels met een ferm schrijven op andere gedachten te brengen? Tuurlijk niet. Ik ben blij dat ik weer even van ze verlost ben. Sukkel.

Nog een nagel uittrekkend clubje: de gemeente Amsterdam. Om de parkeerwachter te behagen, wordt de argeloze chauffeur gevraagd zijn hele hebben en houwen in de parkeermeter te typen. Dan kan de parkeerwachter namelijk rustig sturend langs het blik, door het scannen van de kentekens zien of er betaald is. Lekker makkelijk voor deze diender. Maar een verschrikking voor de ‘klant’.

Toen: euro’s erin, kaartje eruit. Nu: voorover gebogen turend op een beroerd leesbaar displaytje selecteer ik met een draaiknop de kaartsoort. Druk. Parkeertijd? Draaien, drukken. Kenteken? 1 (draaien, drukken), 6 (draaien, drukken). Foutje? Overnieuw beginnen! Inmiddels begint het hard te regenen en achter mij staan nog twee ‘klanten’. Kijk, daar heb je de parkeerwachters, lekker warm in hun auto: even zwaaien. Ach, ze zwaaien terug. Aardige lui. Trek ik die betaalpaal eruit? Neen. Probeer ik de wethouder verkeer, vervoer en infrastructuur op zijn schreden te laten terugkeren middels het gijzelen van zijn kinderen? Neen. Een briefje dan? Ook niet. Sukkel.

David Ogilvy zei in 1963: “The consumer isn’t a moron; she is your wife”. Vroeger was alles beter. Zelfs de klant.

Prijs is zóóó overrated.

2010-02-01T12:07:00.006+01:00

We leven in een tijd van acties en afprijzingen. Brand activation (een sjiek woord voor sales promotion, wat weer een net woord is 'dumpen') is king. Het merk dat de afgelopen jaren zorgvuldig is ‘geladen’ wordt ‘geactiveerd’ door er allerhande stunts mee uit te halen. Marketeers vinden dit verstandig. Evenals de in hun vuistje lachende brand activators. De p van prijs (ieder actie manipuleert de gepercipieerde waarde) is immers een eenvoudig te hanteren instrument. En je houdt de loop erin. Inderdaad, marketing is geen rocket science.

In werkelijkheid is het de bijl aan de wortel van het merk. Want anders dan het woord brand activation wil doen geloven, is het pure brand destruction. Het is deflatie. Oftewel, kortingen (of waardetoevoegingen bij gelijkblijvende prijs) stimuleren de consument om te wachten op de korting. Om te wachten met het uitgeven van het geld. Op langere termijn neemt de gepercipieerde waarde van het merk af. En vermindert de marge. Dat is niet tijdelijk, dat is behoorlijk structureel.

Inmiddels is er geen consument meer die de ‘normale prijs’ betaalt voor wasmiddelen en bier. Er zelfs een hele handige app voor de Iphone: ‘Aanbieding’. Die scant de aanbiedingen van alle grootgrutters, heeft een zoekfunctie en net nog geen routeplanner voor het voordeelrondje. En wie voor de volle mep de PC Hooft leegtrekt, is op zijn achterhoofd gevallen. Ze moeten het dan ook hebben van voetballers, hun vrouwen en de kijkcijferbabes van de commerciële omroepen. De rest shopt voor, en wacht vervolgens totdat alles voor half geld in de rekken hangt. Hebbes!

Er moet toch iets intelligenters te bedenken zijn. Waarom niet juist inzetten op de merkwaarden? Waarom niet de consument verleiden, lekker maken en dwars op de tijd korting weigeren? Waarom geen schaarste creëren? Waarom niet het merk zijn werk laten doen? Het werkt.

Maar neen, na 4 jaar universiteit, een business schooltje in de VS en een cv met louter global players, trekken marketeers nu echt alles uit de kast: VAN/VOOR. In dat licht bezien is de koerswijziging van de EFFIE en goede zaak.

Ook als column te lezen op adformatie.nl

nrc campagne is een misser.

2010-01-08T14:46:00.008+01:00

Laat ik vooropstellen dat ik het werk van Thonik doorgaans bewonder, niet zo-zo vind, neen: BEWONDER. Maar wat ze voor nrc (nota bene mijn krant) bij elkaar hebben geveegd is beneden alle peil. Ik zag al een paar 1/1 pagina's voorbijkomen en dacht aan een zouteloze Citroën-actie (Chevrons), maar nee, het is écht nrc. Na het lezen van de exegese van Widdershoven en Gonnissen in nrc van 4 januari, brandde de woede in me los. In al mijn onmacht heb ik de achterpagina opgegeten. Kinderachtig natuurlijk, want daarmee bezweer je het kwaad niet.

Waar te beginnen? Het hele idee is geen idee. Ik moet direct denken aan een spetterende campagnepresentatie van een Frans reclamebureau. Nadat het dreunende geweld uit de subwoofers was verstomd bleef de zaal stupéfait achter. Op de vraag uit de zaal wat nou precies het idee achter de campagne was, antwoordde de Franse art director triomfantelijk: 'ZEE IDIE IZZ BLUE!' Waarop wederom een oorverdovende stilte viel. De lezer begrijpt dat deze campagne het niet gehaald heeft.

Een halve Guillemet is geen idee, het is zelfs geen Guillemet, want die wordt altijd in paren gebruikt. Op z'n best is het vormgeving, 'BLUE!'. Blijkens de warrige uitleg (lees dat stuk!) zijn Gonnissen en Widdershoven het daar he-le-maal mee eens: "Als je nrc leest, heb je een voorsprong. Ik lees die krant, dus weet ik waar ik het over heb. En dat idee van voorsprong zit ook in dat teken." De naverterende pagina begint op te spelen.

Dan de pay off, het thema: ik denk nrc>. Daar is naar mijn gevoel iets heel verkeerds mee aan de hand. Ja, ik denk, maar dat zeg ik niet hardop. Dat is opschepperig, elitair en ongenuanceerd. Dat ik denk moet niet op papier staan, het moet in mijn hoofd ontstaan als een prettige bevestiging. NRC lezers denken, vanzelfsprekend, maar pochen daar niet over. Maar zo moet ik er natuurlijk niet tegenaan kijken. Het is meer een aftekening, het antwoord op een intelligente vraag. Zo van: Wie heeft de vuilniszakken buiten gezet? Ik denk nrc> Beetje in de trant van Volkswagen. Wie anders?

Tja, en dan de campagne. Word ik op andere gedachte gebracht of uitgedaagd? Openbaart zich een inzicht? Knettert het in mijn hoofd? Dit zijn allemaal magnifieke open deuren. Spectaculair mooi uitziende open deuren. Vernis, daar waar inhoud op zijn plaats is. Wie heeft deze campagne in godsnaam goedgekeurd? ik denk een commissie>.

Klik hier voor de campagne en een discussie. Meer discussie op nrcnext.nl en op geenstijl.nl, de tegenstelling is onverwacht inzichtelijk.

We zijn een bend over business geworden.

2010-01-08T14:42:00.003+01:00

Het vak worstelt met zichzelf. VEA voorzitter Ralph Wisbrun roept schuldbewust in Adformatie dat we misschien maar eens wat minder reclame moesten maken, de consument is ons zat. De BVA lucht het bezwaard gemoed met een richtingloze roep om groene reclame. Oudgediende die het weten kan Frank Pels meldt in Adformatie terloops dat zelfverrijking misschien wel het oerprincipe van de reclamebranche is, uh, was. Diezelfde Pels suggereert dat het vak best wat zelfverzekerder mag adviseren, desnoods ten koste van de relatie. Helemaal waar natuurlijk. Hoe serieus wordt je advies genomen als je bij de eerste de beste tegenwerping capituleert? Wat heb je immers aan een bureau dat buigt bij ieder natte wind?

D’r is evenwel één dingetje waar ik niemand over hoor.

'Vroegah' wilde een reclamemaker nog wel eens schone sier maken met zijn (of haar) weigering adjes te bedenken voor een bontfokker of een sigarettenmerk. Daar zijn we niet meer van. De grootste troep prijzen we blijmoedig aan: malafide hypotheken, beroerde internetdiensten, halfaffe producten, dubieuze beursgangen, bedriegende verzekeringsmaatschappijen. Slimme consumenten vermoeden inmiddels achter die in tegenlicht geschoten mooifilmerij van een bank, verzekeraar of triple play aanbieder, een Kwalitatief Uitermate Teleurstellend product. Misschien zouden reclamemakers wat vaker neen moeten zeggen als de P van product niet deugt. Begrijp me goed, als je in de reclame zit moet je geen moraalridder willen zijn, maar voordurend aan de leiband lopen van bedrijven die, aangevuurd door bonussen, at any price aandeelhouderswaarde willen creëren, is een ander uiterste. Laten we afspreken dat we geen geinige vernislaagjes meer bedenken voor wankele troep, dat we geen dure filmer meer invliegen om de grootst mogelijke scam in breedbeeld te slijten, laten we af en toe de rug rechten en neen zeggen. Zou dat ons vak geen goed doen?

Volg de discussie op adformatie.nl

2010 moet anders, alleen hoe?

2010-01-02T11:51:00.009+01:00

Voor de communicatiebranche was 2009, hoe zal ik het zeggen, een jaar om met gemengde gevoelens aan terug te denken. 2010 moet anders. Hoe? Daar wil ik met jullie over discussiëren aan de hand van een paar korte statements. Niet hier maar op enter 2010. De toon is positief kritisch, want als we één ding uit 2009 in 2010 moeten laten dan is het wel dat zeikerige, narrige gekanker.

Goede politiereclame.

2009-12-25T13:10:00.003+01:00

Gezien, gisteren op weg naar Amsterdam. Dit gevoel voor humor siert de hermandad. Bravo! Voor wie het niet lezen kan: Welkom in Zaanstad! Wij zijn er ook. De Politie

Ik wil een E-krant!

2009-12-21T01:24:00.007+01:00

Papier mooi allemaal, maar ik wil een krant die geen papieren vorm kent. Een krant die, omdat ie de techniek van vandaag omarmt wel succesvol is. Dat aanmodderen van die andere landelijk inkslurpers waarbij ze zich met de laatste adem vastklampen aan een paar bejaarde lezers. Klaar!

OK, een E-krant. Waar liggen de kansen? Bij Volkskrant en Trouw. Of misschien beter bij van Thillo, een persbelg die als een bekwaam chirurg gevoelloos kan snijden in dood vlees. Hup 120 man eruit alsof het niets is. Maar hij gaat niet ver genoeg. Hij poldert teveel. Om te beginnen moet hij die twee kranten voorgoed verlossen van hun heiloze internetavonturen. Die kosten veel geld, kannibaliseren op hun papieren vehikel en leveren helemaal niets op. Zelfs Bloggie bezitter NRC Next geeft grif toe dat er geld bij moet. En dat wordt niet beter, want wij betalen niet voor gratis. En de bannerblockers worden steeds beter. Stoppen dus. Stekker eruit.

Vervolgens moet hij een hele nieuwe krant oprichten met een eigen redactie, met alles er op en eraan. Maar zonder de molensteen van kilometers papier en bezorgers die natte kranten door de brievenbus moeten wringen. Een kwaliteitskrant die uitsluitend op een e-reader of (vooruit) op internet te lezen is. Een dynamische krant die geen moment van de dag hetzelfde is om dat nieuws zich niets aantrekt van een deadline. Met achtergrondverhalen, sport, kunst, cultuur en een losse lokale module die je er extra bij kun krijgen. En natuurlijk veel audience participation. Dus meeschrijven, in opdracht van de lezers schrijven, etc.

Adverteerders kunnen heel klassiek pagina’s kopen, achtergrondverhalen sponsoren (de verslaggeving van WK is mede mogelijk gemaakt door Nike), hele secties toevoegen (Nuon wil graag een energie bijlage. Die wordt dan gemaakt door de redactie.). En natuurlijk kun je iets wat je bevalt met een druk op de knop bestellen/downloaden. Maar de redactie commercie/scheiding is heilig. Hier geen concessies! Heb geen zin in advertenties? Dan kies je voor de duurdere no-ads versie. Dan is er nog de gratis light versie. Een verzameling ANP nieuws (Spits, Metro leegheid) plus een sectie naar keuze die wel dieper gaat (sport bijvoorbeeld) die je draadloos ontvangt als je naar je trein holt. Scheelt troep in de trein en bespaart iedere dag een bos. Hier natuurlijk wel gedwongen confrontatie (adjes die 2 seconden op je reader blijven staan voordat je verder kan) of overduidelijk sponsoring, maar redactie is onafhankelijk.

Is daar een business modelletje uit te persen. Geen idee, ik heb voor de versie met advertenties meteen € 200,- op jaarbasis over (gaat wel de NRC eruit). Zeker als ze als welkomstgeschenk een e-reader cadeau doen.

Ook als column op adformatie.nl gepubliceerd.

Nalden adviseert old school media!

2009-12-09T13:47:00.010+01:00

Gisteren bij DWDD: Nalden, prototype van de netwerkgeneratie. Een leuke, droge vent die internet ademt en met zijn blog iedere maand een kleine 600.000 unieke bezoekers weet te trekken. Geen trendwatcher maar zoals hij zelf zegt een oplettende jongeman. Grote merken als Nike, Apple en Vodafone 'adverteren' op zijn blog. In de uitzending van DWDD (vanaf 6.57) merkt hij wat het effect is van massabereik, dat twittert hij live. Wat hij twittert? Een gouden kans voor STER. Meer over Nalden in VN 49 en de nieuwste Creatie.

Terug naar af.

2009-12-07T23:52:00.004+01:00

In alle opzichten was, nee is, 2009 een roerig jaar. Mijn bedrijf gedownsized, crisimanagement onder de knie gekregen, frisse start gemaakt en waarlijk blij met de nieuw in geslagen weg. En ondertussen krijgt mijn favoriete vak klap na klap. De ene ontslaggolf buitelt over de andere. Is er licht aan het einde van de tunnel? Natuurlijk. Roestige gewoontes worden losgetrilt en je hebt het gevoel weer te pionieren. Mooi is dat! Het stuk hieronder van Peter van Woensel Kooij vat dat goed samen.

Laat de brand activation motor draaien!

2009-12-07T16:45:00.008+01:00

Waar zitten klanten op dit moment op te wachten. Wat geeft ze het gevoel, nee, de zekerheid dat ze hun geld goed besteden? Even bladeren door de Allerhande licht al een tipje van de sluier op: actie. Er dienen dozen geschoven te worden, van/voor heerst. Twee halen/een betalen. Of zoals het lekker slapjes in een oude Amerikaanse annual staat: Pay half now, and nothing later. Dat is een begrijpelijk reflex als omloopsnelheid hapert. Je ziet het ook terug in het reclamebureau. Voor snelle resultaatgerechte dingetjes is nog wel geld. En nog steeds is er blijdschap als er een website 'live' gaat, als iets concreets is gerealiseerd. Lastiger wordt het als het scheldwoord: 'lange termijn' van stal wordt gehaald. Dan slaat de migraine toe, wordt moeilijk gedaan over de begroting en komt de relatie onder druk te staan.

De laatste Adformatie was in deze context ook heel inzichtelijk. In het grote crisissartikel (goed verhaal trouwens) zijn het het ADHD-makers die staan te juichen terwijl de themabureaudirecteuren bedremmeld mompelen. Achtungs' Dick Bushman is blij met het feit dat ze websites bouwen en daar een rendement op draaien van 40%. Jump! plettert voor half geld alle folders van de HEMA in elkaar. Ernst Jan Smids (CEO Jump!) voegt daar subtiel aan toe: “We zijn maar een gewoon Pipo de Clown-bureautje. Maar neem van mij aan dat het grote geld bij de brochures zit en niet bij de thema campagne.” Dat wil ik geloven. Geef een klant een probleem (crisisje) en hij (of zij) trekt zich onmiddellijk terug in de kleine hersenen. Het domein der reflexen. En geef hem (of haar) eens ongelijk.

In barre tijden draait het altijd om immidiate gratification. Altijd! In plaats van de klant erop te wijzen dat hij of zij juist nú moet investeren in zijn merk (wat natuurlijk waar is) , is het veel handiger om onmiddellijk de brand activation motor te starten. Of om lekker online te gaan waar de klant teminste nog clicks krijgt voor zijn euro in plaats van een nauwelijks meetbaar verschil in de brandperceptie. Dom? Niet voor de business. De meeste klanten kruipen ook zonder die breedgeschouderde merkoperatie uit het dal en vieren binnen een paar jaar weer het-kan-niet-op-feestjes. Slim? Jazeker. Want door in tijden van crisis je dienstverlening te richten op immidiate gratification blijft de relatie leuk en kun je facturen blijven sturen. Alleen daarom al horen korte en lange termijn, thema en actie, off en online thuis in één bureau.

Het is de schuld van Rouvoet.

2009-12-06T14:24:00.001+01:00

De Nederlandse reclame, of beter: het creatieve gehalte daarvan, zit in het slop. Punt. Dat heeft nog het minste te maken met de tomeloze ambitie van Simon Neefjes (TBWA/Neboko) en de zijnen. Het heeft te maken met de oerhollandse drift het de klant naar de zin te maken. In Duitsland was het ooit ‘Alles fürs Auto’. Nou hier is het ALLES voor de klant. We noemen Roorda die in de laatste Adformatie nota bene de calvinistische handen uit de mouwen mentaliteit van stal haalt om het bureau te afficheren (met een gejatte heading). We noemen xxs dat de doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg attitude tot bureaumissie heeft gebombardeerd. Helemaal niks mis met zulke bureaus, maar of ze tot de creatieve voorhoede behoren... Er is veel gewoondoentaal te horen. Terug naar de gestampte pot. Broodje ham, broodje kaas, pak melk erbij. Dat schrijnende gebrek aan joi de vivre, dat nuchtere kleigekijk, dat voortploegen onder zware wolkenluchten, dat knielen op een bed violen... Heel goed allemaal om het wassende water buitendijks te houden, maar dodelijk voor creativiteit. Dát moet veranderen wil Nederland ook maar iets betekenen in wat voor een creatieve voorhoede dan ook.

Amsterdam creative capital?

2009-12-01T09:58:00.001+01:00

Amsterdam creative capital! Ik voel me al een stuk beter als ik door Amsterdam fiets. Ik ben ook een creatief, dus ik draag bij aan dit geweldige imago. Nu heb ik maar een beperkte scope - reclame - maar waarop is dit allemaal gebaseerd? En welke gewiekste marketinggoeroe meent dat ‘Amsterdam creative capital’ een houdbare stelling is? Het zal best zo zijn dat op het gebied van gamedevelopment Amsterdam een waar Mekka is. Maar ik begreep vorige week wel dat het hier vooral gaat om bedrijven die zich concentreren op de 55-plusmarkt en die groot geworden zijn met spelletjesportals - en het jatten van spelletjes.

Amsterdam creative capital, ik zuig mijn longen nog eens vol. Het klinkt in ieder geval geweldig. En je kon erop wachten dat een groot creatief festival hier in Amsterdam zijn prijzen gaat uitreiken. Eurobest hier in Amsterdam! Toch voelt het wat ongemakkelijk. Gaat dit wel over ons, over die brave ploeterende reclamebranche die in een ijlende crisis is gestort? En die, ondergetekende incluis, de grootste moeite heeft werk te maken, laat staan aardverschuivend creatief werk? DDB Neefjes roept wel eens wat over de fragmentatiebom die de Nederlandse reclame-industrie heeft versplinterd. Er is geen serieus te nemen basis meer, nog slechts een onoverzienbaar aantal creacellen en een handvol adaptietenten en recht-voor-z’n-raapbureaus. Parochiepreker Neefjes heeft gelijk. De schokkende halvering van Indie (voorheen SWH) staat niet op zichzelf. Het voelt alsof de creatieve ruggengraat weg is.

Amsterdam creative capital. Het begint een beetje zeer te doen. Voor bureaus als 180 en Wieden + Kennedy zal het best opgaan. Die kolossen van reclamekunst transformeren de megabudgetten van hun klanten in geweldig werk. Er werkt overigens maar een handjevol Amsterdammers, weet ik uit betrouwbare bron. En dan voornamelijk op de boekhouding en in de kantine. De creatieve gang wordt grotendeels bevolkt door expats, die tot diep in de nacht doorknallen en gezamenlijk sushi eten. Hier geen Amsterdammers. Waarom niet? Ze moeten er niets van weten, van die nine-to-five-mentaliteit, van dat gedoe met zorgverlof, dat geouwehoer met vaste contracten, dat grenzeloze gebrek aan drive. Dus dat hele creative capital leunt op de goedertierenheid van een paar ‘Amerikaanse’ bureaus, die de Anton Pieck-taferelen van de grachtengordel inspirerend vinden. Als 180 c.s. zou besluiten morgen naar Delfzijl te gaan, dan is Delfzijl creative capital. Erg opbeurend is het niet. Maar, ik kan het niet genoeg benadrukken, ik heb nu eenmaal een beperkte scope: reclame. Voor grafisch ontwerp, 3D-design, film, de vrije kunsten etc. zou Amsterdam creative capital best kunnen kloppen.

Dit bericht verscheen als column op adformatie.nl

Succesvol discussiëren online.

2009-11-23T18:12:00.002+01:00

Ruzie kan een doel zijn. Dan zijn die regels van Seth Godin ook handig. Maar als je de discussie zoekt en daarin verder wilt komen, dan moet je volgens Godin acht regels in de gaten houden. Het komt er in het kort op neer dat je geen ruzie moet maken, dat je nooit Hitler of Mohammed moet noemen, dat je geen foute analogieën moet gebruiken, dat nooit iemands motieven in twijfel moet trekken, dat nooit anoniem moet handelen , dat je nooit moet dreigen en dat je nooit in een discussie de extremen moet opzoeken.

Wat moet je volgens Godin dan wel doen om een discussie vruchtbaar te laten zijn? In zijn woorden: 'Earn a reputation. Have a conversation. Ask questions. Describe possible outcomes of a point of view. Make connection. Give the other person the benefit of the boubt. Align objectives then describe a better outcome. Show up. Smile.'

Je hoeft je er natuurlijk helemaal niet aan te houden. Maar verbaas je dan niet over het gebrek aan lezers, het ontbreken van reacties en aan het niveau van de discussie.

Wijze woorden van Godin denk ik. Iemand een andere mening toegedaan?

Dag banners!

2009-11-23T13:55:00.001+01:00

Banners. Een labbekakkige oplossing om geld te verdienen aan content. Ze zitten in de weg, knetteren flitsend op je netvlies, kortom weg ermee. Nu zijn mensen handig in selectief kijken. Ze zien wat ze willen zien en de rest schermen ze mentaal af. Dus zien de meeste mensen het bannergeflikker niet meer. Tenzijn het brutaal over je artikel heen vliegt. KLIK! nokken! Probleem opgelost, zou je kunnen zeggen. Toch niet. Al die verdedigingsmechanismen vreten energie. Je neemt waar, blokt, je neemt waar, blokt etc. Vergelijk het met het deflectors shield van Starship Enterprise, bij ieder aanval krijg je Warp Core een opdonder. Al die kermis in je ooghoeken vermoeit. Zou het niet mooi zijn als we ervoor kunnen zorgen dat we helemaal geen banners meer zien. Dat kan. Heel gemakkelijk. Firefox heeft een heel handige add on die heet adblock plus. Met een dikke 1.400 vijf sterren en 800.000 downloads per week gaat de banner het heel moeilijk krijgen. En daarmee ook de lieftallige contentbakkers die ons van gratis nieuws voorzien. Wel doorgaan hoor jongens en meisjes. Even het businessmodel veranderen.

Mooi maar uitgestorven.

2009-11-23T12:47:00.001+01:00

Ja, ik weet het, de vergelijking is al veel vaker gemaakt. Maar als je die dino's combineert met headings als 'Twee 2/1 pagina's in een raclamevakblad, of 'Een 1/1 pagina fc met een paar f/c IM's in een landelijk dagblad', dan heeft het toch iets leuks. Behalve dan dat het verdomde jammer is dat het echt zo is. Nou ja bijna dan.

Een 2/1 pagina met een plakkaart in de Groene Amsterdammer.

Twee 2/1 pagina's fc in Marketingtribune.

Een 1/1 pagina fc met een paar fc IM's in Trouw.

Een bos kappen voor een lucifer.

2009-11-20T15:10:00.001+01:00

De reclamebranche wordt steeds zieliger. Onbetamelijk pitchen gebeurt omdat het kan. Natuurlijk babbelen VEA, BVA en een heel cordon communicatieadviesbureaus een waslijst aan regeltjes bij elkaar. Maar feit is dat dat de geachte klant geen bal kan schelen en dat er ongeveer 300% te veel bureaus zijn. Ergo: het aanbod overtreft de vraag op een rampzalige manier en daar maken de geachte klanten gebruik van. Dat heet kapitalisme en daar zijn we allemaal stukken beter van geworden.

Nu zou je kunnen zeggen dat het amoreel is om gebruik te maken van de kwetsbare positie van een groep om daar je voordeel mee te kunnen doen. Zoals het ook niet wenselijk is dat een leraar wiskunde een seksuele relatie aanknoopt met een 16-jarige leerling die nooit hoger scoort dan een drie. Zoals het ook niet kan dat je als fabrikant van gympies hongerende massa’s een fooi geeft om die prachtige merkproducten tegen zo laag mogelijke kosten te kunnen fabriceren. Maar ja, dan moet er over ethiek enzo nagedacht worden, en dat zie je niet terug onder de streep.

Is er dan nog hoop voor de pitchvermoeide reclamebureaus? Jazeker. Die hoop heet MVO. Duurzaamheid is sinds kort King. Overheid en consument vinden het steeds belangrijker dat er op een verstandige manier word omgegaan met de schaarse grondstoffen. En dan is er ook nog de opwarming van de aarde, die van ons allen een bescheidener CO2-uitstoot vraagt. Bedrijven reageren nog wat lauwtjes, maar tandenknarsend breiden ze de MVO-paragrafen uit. Ze moeten, anders kost het geld. Daar gloort licht. Twintig bureaus uitnodigen voor een visie op je merk en er gratis met de buit vandoor gaan mag dan kunnen, duurzaam is het allerminst. Denk aan al die nachtelijk uren (verwarming, stroom = CO2), al die ronkende servers, pc’s en printers (idem), die enorme stapel rapporten (bomen), die ritjes naar de klant (CO2, NO2, fijnstof). Klanten die zo handelen, kappen een bos voor een lucifer. Dat kan niet meer. Klanten die zo omgaan met resources, lopen deuken op in hun MVO-paragraaf en dat kost geld. Ziedaar, pitchende goegemeente. Daar hebben ze niet van terug.
Dit stukje tekst staat ook als column op Adformatie.nl

Hoe komen we toch aan al die spullen?

2009-11-05T09:20:00.001+01:00

Even voor de duidelijkheid: ik hou van spullen. Mooie spullen, handige spullen, imago spullen. Ik ben er gek op. Ik heb er dan ook veel van. Toch knaagt er iets. Heeft niks met duurzaamheid te maken. Het is meer dat je door je eigen spullen het bos niet meer ziet. Dat je een shurgardhok gaat huren om de bende die je niet meer in je eigen huis kwijt kunt op te slaan. Dat je een dagtaak hebt aan het beheren van Mijn Marktplaats. Jee weer een pan, weer een stoel, weer een boek, weer een stapeltje tijdschriften en kijk, nog meer gereedschap, verfbussen, tuinhout, kinderspeelgoed en tv's. Fietsen, weegschaaltjes, boeddha beelden, geurkaarsen, designer kleding, luxaflex, Ipods, opladers, tijdloze meubels, tassen en koelkasten. Hoe komen we aan die troep. En waarom kopen we ons suf? Geen idee. Annie Leonard heeft wel een idee: haar 'The story of Stuff' is op zijn minst amusant en zet je aan het denken. Veel te rabiaat natuurlijk en beslist slecht voor de economie.

Print is dood?

2009-11-04T12:46:00.001+01:00

Wie leest er nog een boek, wie bladert er nog door een tijdschrift, wie ziet er nog wel eens een krant? He-le-maal niemand! Nee, we zijn allemaal enorm aan het twitteren, filmpjes aan het kijken op ons mobieltje en aan het WII-en. Vergeet ik bijkans de nachtelijke uren die we besteden aan onze netwerk- en datingsites. Dus zet Reed Business de bijl in zijn blaadjes en ziet Wolters Kluwer mogelijkheden om nog meer te bezuinigen. Het galmt op de lege redactielokalen .... En als het slecht gaat met de blaadjes, dan hebben ook de advertenties het moeilijk. Print is dood klink het triomfantelijk uit verdachte hoek (online nerds met een internet- of in-game-advertisinghut, of - heel erg - oudere vakgenoten die een nieuw, digiverantwoord imago aanmeten door over hun eigen werk heen te zeiken). Zielig! Print is misschien geen mainstream meer. Het is de cult band die alleen kleine podia beklimt, terwijl de goegemeente Ahoy binnengolft voor Frans B. of Ali B. Maar print leeft. En daar is een goede reden voor: print kan iets wat geen film kan, wat geen opt-in-online-advertising-game-formulier vermag. Het kan in het platte vlak, stil en in enkele seconden een wereld oproepen, een boodschap overbrengen en je daarvoor belonen met een goed gevoel.

Een paar voorbeelden:

Jee, wat is Adformatie dun.

2009-10-26T16:42:00.001+01:00

Een tijd lang heb ik door omstandigheden Adformatie moeten missen. Dat kan overigens heel goed. Iets wat zorgwekkend is, maar dit terzijde. Toen ik een paar maanden geleden het blad weer mocht ontvangen overviel mij een restyling. Nu is het heel flauw om daar enorm mosterd na de maaltijdend kritisch over te doen. Ga ik toch doen. Maar niet nadat ik ieder initiatief (zeker in deze tijd) verwelkom met een warm onthaal.

'Jee wat is-ie dun' was mijn eerste reactie. Het was natuurlijk vakantie, maar toch. Nauwelijks advertenties (een reclamevakblad zonder adverteerders, proeft iemand de ironie?) en als je het op een bladeren/lezen zet, ben je er in 10,7 minuut doorheen. Het lijkt alsof de restyling de totale overbodigheid inluidt. Wees urgent, wees relevant, wees onmisbaar. Ook zonder uitroepteken bittere noodzaak voor ieder blaadje. Gratis is allang niet meer voldoende. Maar het was vakantie, dus ik hield mijn definitieve oordeel voor me.

Nu de campings in Zuid Frankrijk er verlaten bijliggen, Ibiza niet langer de thuisbasis is van communicatiecreatief Nederland en dus iedere donderdag weer het gevecht om de bureauAdfo losbarst, wordt het tijd om nog een keertje te bladeren.

Oeps. Nog steeds dun. Restyling is wel lekker helder trouwens. En herkenbaar. Maar maakt dat Adformatie relevant? Veel nieuws haal ik van adformatie.nl of molblog en vind ik geherkauwd terug op de redactionele pagina's. Echt diep, scherp of origineel is de duiding van de clutter niet. Het lijkt alsof Adfo richting de snelle digimening beweegt in plaats van ons te voorzien van goed geschreven diepgang. Interessant is bijvoorbeeld het verhaal van Rory Sutherland op ted.com: reclame voegt waarde toe aan een product door onze perceptie van dat product te veranderen. Hij legt uit hoe reclame door het toevoegen van waarde een bijdrage kan leveren aan duurzaamheid.

Toch ben ik blij als-ie op de mat valt. Adformatie. Dat vertrouwenwekkende geel. Die domme foldertjes die er telkens uitlazeren als je de shrinkwrap opentrekt. Die losse roddeltaal. Die op niets gebaseerde belangrijkheid. Het katapulteert me naar een tijd waarin alles nog duidelijk was, waarin je dagbladen, tijdschriften en TV had. Waar massamediale merkbouw werkte (althans voor de helft van het budget), waarin de onderbuikmening van de reclameman net zoveel werd gewaardeerd (letterlijk) als het vrijblijvende advies van een Zuidasadvocaat. Kortom, een tijd waarin klassieke reclame relevant was.

Maar de wedstrijd wordt allang op een ander veld gespeeld. Met andere regels bovendien. Restyling of niet. Daarom is Adformatie dun. En niet alleen tijdens de vakantie. Voorgoed?

Naar de drukker.

2009-10-26T16:30:00.000+01:00

1998 is af. En dan heb ik het over het boekje dat al eerder aan bod kwam in deze blog. Ik ben er erg blij mee. Het is een mooi afscheid van bakker| linssen id en een nog mooier begin van R/L communicatieatelier. Want om iets nieuws te beginnen moet je wel afscheid nemen van het oude. Een rite de passage, omzien zonder wrok etc. etc. Nu moet het eerst nog gedrukt worden en de ervaring leert dat er nog een hoop mis kan gaan, maar met een slag om de arm zijn de 250 exemplaren over drie weken af.

Tijdens het ontwerpproces vond ik nog een mapje met beschadigde negatieven uit 1998. Een stuk of twintig laten het kantoor zien zoals het toen was. Ik heb ze afwisselend tussen de polaroids gezet, ze zorgen voor context en rust. En eentje siert de cover.

Vrij Nederland viert de inhoud.

2009-10-09T10:42:00.001+02:00

Het Feestje.

Vrij Nederland heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en staat nu fier voor de inhoud. ‘Lang leve de inhoud’ lezen we brutaal blij onder het met historisch besef getypografeerde logo dat bovendien nogal scheef staat (de vormgever roept wat over zich af ...). De regel is van reclamebureau Indie, die ook de eerste campagne uitingen heeft bedacht. Daarover straks meer.

De plussen.

In een tijd waarin plat, leeg, hol en vlak zegevieren (het gevolg van de stem des volks?), is inhoud een verademing.

De nieuwe indeling De Week (lekker snel op de hoogte), De Verhalen (de diepte in), De Republiek (cultuur in de breedte) en Het Leven (doolhoftips) is zo voor de hand liggend goed dat ik ‘m na een keer bladeren onthouden heb. Daarmee heeft VN op zijn minst een stramien gevonden dat past bij de doordenkende mens van nu.

De toon mist de zuurgraad van vroegere uitgaven waarin progressief nog wel eens werd verward met afzeiken, brommen en cynisme.

De inhoud. In NRC van 8 oktober argumenteerde Hans Beerenkamp dat de doorgewinterde mediaconsument alles al kende. Point taken. Maar inhoudminnend is niet hetzelfde als mediagekluisterd. Beerenkamp heeft het over zichzelf. Neemt niet weg dat VN de ambitie moet hebben om te verrassen, om opinieleidend te zijn.

Het scheve logo op de cover. Vooruit, het is niet mooi, maar mooi is, geheel naar de missie van het blad helemaal niet inhoudelijk, het verbloemt, verduistert, verdonkeremaant zelfs.

Het papier. Eindelijk weer een blad dat je kunt lezen met een wit overhemd aan. Niet onbelangrijk als je zoals ik een wit dekbedhoes hebt verloren na het lezen van HP/De Tijd. Bovendien miste Nederland een goed gedrukt grootformaat weekblad waarin adverteerders kunnen uitpakken. Nu maar hopen dat ze dat ook gaan doen.

Een uitgever en een hoofdredacteur die de euvele moed hebben te investeren tegen de keer verdienen een zoen. Als deze attitude het nieuwe VN toonzet, belooft dat veel goeds voor de volgende nummers.

Het vraagteken.

De campagne. Inhoud is goed. Lang leve de inhoud is ook leuk. Maar het poldert allemaal een beetje. De eerste uiting, een billboard met daarop drie geleerde heren in het pak van de Toppers met de heading Echte toppers (zonder ‘de’) deed mij de vraag stellen naar het waarom. “Inhoud moet weer leuk worden”, aldus het bureau. Gadverdamme. Dat is plat, leeg. Dat is opleuken, het is vertrutting. En voor wie moet inhoud leuk worden? Voor de ontleesde natiegenoot? Er is al zoveel leuks te beleven voor deze almaar opzwellende doelgroep. Bovendien: preken we wel voor de juiste parochie? Maar misschien heeft Indie gelijk. Misschien moet je om te overleven je niet afzetten, maar juist de relatie tussen leegte en inhoud onderzoeken. Misschien moet je wel heulen met datgene waarvan je je juist wilt distantiëren. Opeens schiet me te binnen dat de werkelijke roots van VN liggen in een tijd waarin heulen wel het laatste was wat je deed. Aan het begin van de inauguratieborrel werd daaraan nog gerefereerd: VN is een blad waarvoor mensen gestorven zijn. Kapotgeschoten door den Duitscher. Maar dat is zo lang geleden. Ik ben er nog niet helmaal uit. Waar ik wel uit ben is het proefabonnement van een half jaar, want de inhoud vieren is allemaal prima, het moet ook mogelijk genaakt worden.

Portemonnee in de hoofdrol.

2009-10-05T09:28:00.000+02:00

Deurwaarders communiceren doorgaans nogal droogjes. Boeder CS is als dienstverlener anders dan de meeste branchegenoten en dat rechtvaardigt een prettig brutale aanpak. We bedachten een campagne die letterlijk laat zien waar het bij incasso om draait: de portemonnee van de niet betalende debiteur. De site opent met een filmpje waarbij de camera inzoomt op de portemonnee van een van de niets vermoedende (uiteraard slecht betalende) voorbijgangers. Het eindbeeld van de filmpje met de pay off is de key visual in alle andere uitingen (brochure, ads, powerpoint, mappen, banners, stand etc). Dat is de geïntegreerde aanpak die werkt.

De beurs in crisistijd.

2009-10-02T00:39:00.000+02:00

Traditiegetrouw is oktober de woonmaand en die woonmaand wordt in Nederland ontkurkt door de Woonbeurs in de Amsterdamse RAI. Normaal is dat een feestje en ik wilde weten of de inzakkende AEX-index de interieurbranche kopschuw heeft gemaakt. En of de krimpende budgetten de creativiteit hebben aangewakkerd of juist voor kaalslag hebben gezorgd. Het viel mij allemaal niet tegen. Verschillende exposanten gingen slim om met de lege portemonnee.

Winnen met weinig geld.

Een heel goed voorbeeld is de stand van Loods 5, die niet voor niets de wisselbeker voor de mooiste stand in de prijzenkast mag zetten. Een prettige spullenuitdragerij bij elkaar gehouden door industriële materialen. Blikvanger is een transportband waaraan grote shoppers bungelen die je ook nog eens gratis kon meenemen. De stand past precies bij het merk, is speels, alles behalve pompeus en dus zo bijdetijds als wat.

Karton en spaanderplaat.

Grappig en functioneel (niet persé mooi) vond ik ook de kartonnen stand van fabrieknl.com. Een verzamelplaats van opgeknapt designantiek. Ook hier sluiten merk en stand naadloos op elkaar aan en bovendien is de bordkartonlook een mooie ironische verwijzing naar de crisis. Karton was nog net geen thema. Want de stand van uitgeverij Frame bestond helemaal uit gestapelde kartonnen dozen. Ook een verassende crisisaanpak, maar misschien iets minder geslaagd. 101 Woonideeën pakte het weer anders aan. Hier geen echte meubels (veel te duur) en gezellige verlichting (idem), maar alleen uit wit spaanderplaats gezaagde stripmeubels in een zwart wit getekend interieur. Leuk en origineel bovendien, maar gelukkig was er ook een shop met geinige spulletjes.

Pleinvrees?

Een andere zuinige keuze is het inspiratieplein. Niks mis mee, consumenten staan er voor in de rij. Die van Flexa en Luxaflex was werkelijk enorm, terwijl het lichtadviesplein met adviseurs van Oak-licht eerder intiem was. Het zijn geen stands die meedingen naar de prijzen, maar het zijn prettige hubs waar je in een korte tijd veel consumentencontact hebt. Precies: concrete resultaten.

Hoofdafwendende luxe.

Natuurlijk was er ook veel hoofdafwendende luxe. Maar minder dan andere jaren. EH&I had een naar binnen gekeerd huis gemaakt. Een warme, veilige plek die de boze buitenwereld buitensluit. Kleine ingangen, overal filterende schutters, donkere kleuren, weinig licht en dikke tapijten. Een fluwelen handschoen waarmee de koele realiteit van alledag wordt getemperd. En daarmee vallen merk en stand keurig samen. VT Wonen deed het zuiniger aan. De voorzijde heeft een sterke, stevige vorm, de achterzijde vertedert met die rookpluimpjes en die fiets. Binnen heeft wit toegeslagen. Het is een beetje een troeperige reïncarnatie van des Bouvries' eerste witaanval. Ik kan het mis hebben, maar blad en merk lijken een beetje zoekend. Het cocoon antwoord van EH&I sluit in ieder geval beter aan bij de tijdgeest. En dan waren er nog een door Piet Boon ontworpen übersloep en een stand met een prijzig ogende conceptcar van Volvo. Dat had uitleg nodig, vonden ze bij Volvo.

Geen id.

Weinig stands met een idee dit jaar (nee, kleur is geen idee, evenals licht en ook boompjes zijn geen idee). Ik kwam er eentje tegen die wel aardig was. Van zolder tot loft, twee klokgevels waarvan er een, een heel herkenbare rommelzolder herbergde, en de ander een opgeknapt paleisje. Twee dingen van een totaal andere orde. Wie is de afzender van de stand, en waar moet je met de troep heen als je de rommelzolder hebt opgefrist? Geen idee. Maar de stand is leuk. Geen duurzaamheid bovendien. Wel een paar pogingen waarvan er eentje mij is bijgebleven. Die van fair trade design, niets bijzonders als stand, maar wel prettig echt. Wonderlijk dat er relatief weinig aandacht was voor planeetbesparende oplossingen.

Niks als alles.

Ja, en dan het grote meer met minder doen. Klare lijnen, een heldere lay out, voldoende ademruimte rondom, en heel prominent en visueel sterk de merknaam soeverein zwevend boven de magnifiek uitgelichte objecten. De stand van Gelderland. Wat mij betreft de mooiste in zijn niksheid, de ultieme crisisstand, ontworpen door Scholten & Baijings. Geen wisselbeker helaas, maar wel genomineerd.

Inhaker.

2009-09-26T12:04:00.000+02:00

Je komt ze nog overal tegen in Frankrijk, die Dubonnet muurschilderingen. Mooi staaltje reclamegeschiedenis. Maar wat nu als je net onder zo'n beschermd stadsgezicht een naaiatelier hebt? Overigens dit is in Aups in de Provence.

'1998'. Was vroeger alles beter?

2009-09-24T17:05:00.000+02:00

Al in een behoorlijk vergevorderd stadium (we wachten nog op een dragelijke offerte van de drukker) is dit boekje met polaroids van klanten, relaties en vrienden die in 1998 langskwamen op onze studio aan de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Vaak schreven ze er een datum op, altijd een kort tekstje. De polaroids vond ik ergens in een doos bij het opruimen van een opslagplaats van een vorig bedrijf. De vrolijkheid en ongecompliceerdheid trof mij onmiddellijk. Een keihard bewijs dat het vroeger beter was. Of toch niet?Hieronder een paar ontwerpschetsen. Geïnteresseerden kunnen het boekje, dat in een beperkte genummerde oplage wordt gedrukt, bestellen voor het luttele bedrag van € 17,95 inclusief postzegels. Stuur een mailtje aan info@rlcom.nl met naam en adresgegevens. Zodra het boekje gedrukt is sturen we een bericht.

'1998'

formaat 22 x 14

72 pagina's

genummerde oplage 150

WZGD. Jeff Jarvis' Google hagiografie.

2009-09-24T16:41:00.000+02:00

Ongetwijfeld ligt-ie ergens op een stapel. Ongelezen. WZGD is zo'n boek wat 'je gelezen moet hebben', maar waar je druk, druk, druk niet aan toekomt. Toch doen. Vooral het eerste theoretische gedeelte is de moeite waard omdat Jarvis heel duidelijk maakt wat de invloed van Google is op het economisch verkeer. Niks nieuws misschien, maar in deze vorm wel heel toegankelijk bij elkaar getypt. Bovenstaande stukje is geschreven voor het huisblad van Managementboek.nl. Die weer heel slim een mailtje stuurden aan mensen die dat boek via hun site hadden besteld met de vraag om een reactie te geven. Mooi staaltje van lezer-blad-site-binding en gratis contentcreatie.

Nieuwbouwdag. WYSIWYG.

2009-09-24T15:59:00.000+02:00

Voor Neprom en niki.nl bedachten we een naam, een logo en een campagne voor een dag waarin de nieuwbouwwoning alle aandacht krijgt. Recht toe recht aan. De naam van de dag: Nieuwbouwdag. Het logo focust op Nieuw! Met alle prettige associaties van dien. En de uitingen zijn van een splijtende eenvoud. Om de campagne meer body te geven, gebruiken projectontwikkelaars die meedoen de Nieuw-ster samen met strookadvertentie in al hun advertenties. Het eerste jaar gaat meteen al met meer dan 250 projecten van start.

Zelf doen. Het sleutelbosproject.

2009-09-24T14:22:00.000+02:00

Een sleutelbos zegt veel over iemand. Je kunt er iemands status aan aflezen, het is een uithangbord van bezittingen en je kunt zien hoeveel ‘toegang’ iemand heeft. Een dikke bos is duidelijk belangrijker dan een enkele sleutel. Leeftijd speelt een rol, afkomst en ongetwijfeld ook de culturele achtergrond. Dit gaan we onderzoeken door sleutelbossen te fotograferen van Nederlanders die we kennen (politici, bankmannen, sporters, soapies etc.), waarbij we telkens aangeven waartoe iedere sleutel toegang verschaft.

Daarenboven zit er een boek in de planning met als veelzeggende werktitel (de ~ (m)) access (the ~), admission (the ~), entry (the ~), entrance (the ~), admittance (the ~). Hierin fotograferen we chronologisch de sleutel(s)(bossen) van 100 Nederlanders van 0 tot 100 jaar. Het lijkt ons mooi om te zien hoe kinderen, pubers, studenten en verder steeds meer toegang krijgen tot de wereld, om na een loodzwaar hoogtepunt, sleutel na sleutel te verliezen totdat er misschien nog eentje overblijft: die van het laatje naast het bed in een verzorgingstehuis. Eerste resultaten volgen snel. Voor het boek zijn we nog op zoek naar een sponsor. Iemand?